Ιούλ 19 2014

Ηχητικό αρχείο εκδήλωσης για 11 Ιούνη

Η 11η Ιούνη έχει οριστεί ημέρα διεθνούς αλληλεγγύης στους αναρχικούς Eric McDavid και Marie Mason (πρόσφατα άλλαξε το όνομα της σε Marius Jacob Mason) και σε όλους τους αναρχικούς κρατούμενους με μακροχρόνιες ποινές.

Στην Θεσσαλονίκη πραγματοποιήσαμε εκδήλωση στην κατάληψη Terra Incognita για την υπόθεση των συντρόφων στις ΗΠΑ, για την καταστολή και τις φυλακές υψίστης ασφαλείας. Ο 98fm – Ραδιοζώνες Ανατρεπτικής Έκφρασης έκανε αναμετάδοση της εκδήλωσης και το ηχητικό αρχείο μπορείτε να το βρείτε εδώ.

 

Ενάντια στο κράτος και κάθε εξουσία

Ανυποχώρητος αγώνας για την Ολική Απελευθέρωση και την Αναρχία

Αναρχική Συλλογικότητα Μαύρο/Πράσινο


Ιούν 20 2014

Βίντεο για τους πολιτικούς κρατούμενους που αγωνίζονται για την απελευθέρωση των ζώων και της γης

Η κυρίαρχη εξουσία και τα κράτη ενισχύουν τον κατασταλτικό μηχανισμό και δημιουργούν ισχυρότερα όπλα εναντίον όσων αγωνίζονται για την ελευθερία. Τρομονόμοι, χρήση γενετικού υλικού, ηλεκτρονικές παρακολουθήσεις, δολοφονίες, φυλακές υψίστης ασφαλείας, ποινικοποίηση σχέσεων, βασανιστήρια, εκβιασμοί, χρησιμοποιούνται για να εξαλείψουν κάθε αντίσταση στο υπάρχον. Το σύστημα και τα μέσα που χρησιμοποιεί, τεχνολογία, επιστήμη, εκπαίδευση, προπαγάνδα, δικαστικό μηχανισμό, εγκλεισμό, πολεμά σε κάθε χώρο όποιον και όποια επιλέγει να αντισταθεί στους δεσμοφύλακες της κοινωνίας φυλακής. Η καταστολή είτε η απειλή της καταστολής είναι μόνο ένα από τα όπλα αυτού του συστήματος ενάντια στη ζωή και την ελευθερία.

Ο αγώνας για την ολική απελευθέρωση, ο αγώνας για την αυτοδιάθεση και την ελευθερία κάθε έμβιου όντος, βρίσκει διαφορετικό κόσμο να παλεύει και να ενώνεται σε αυτόν, ριζοσπαστικοποιώντας τη σκέψη, τη δράση και τα μέσα που χρησιμοποιεί. Μέσα και έξω από τα κάγκελα ο πόλεμος συνεχίζεται μέχρι να γκρεμιστεί κάθε είδους φυλακή, ορατή και αόρατη, μέχρι να εξαφανιστεί και ο τελευταίος δεσμοφύλακας που πνίγει τις ανάσες μας. Η αλληλεγγύη είναι όπλο, ανάγκη, είναι η δύναμη που σπάει τον πολιτισμό της αποξένωσης και τα δεσμά κάθε εξουσίας, είναι το φως σε κάθε σκοτεινό κελί, είναι η πραγμάτωση ενός άλλου κόσμου. 

Το  βίντεο για τους πολιτικούς κρατούμενους που αγωνίζονται για την απελευθέρωση των ζώων και της γης, από τη δημιουργία των ALF και ELF μέχρι και σήμερα (διάρκεια 54′)  προβλήθηκε στα Χανιά στις 11 Ιούνη, ημέρα διεθνούς αλληλεγγύης στους Eric McDavid και Marie Mason. 

 

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΚΑΘΕ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟ ΟΝ ΠΟΥ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ

ΜΕΧΡΙ ΟΛΟΙ/ΕΣ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΛΕΥΘΕΡΟΙ/ΕΣ   

20140610_201626

 


Ιούν 9 2014

Διεθνής ημέρα αλληλεγγύης στους Marie Mason, Eric McDavid και άλλους αναρχικούς με μακροχρόνιες ποινές


11-6

 

Χανιά 10/6 –  Σπλάτζια –

19:30 

Μικροφωνική – προβολή βίντεο για τους φυλακισμένους αγωνιστές για την απελευθέρωση των ζώων και της γης

Θεσσαλονίκη 11/6:

Μικροφωνική – 12:00, Τσιμισκή με Ναυαρίνου

Terra Incognita, 19:00 -εκδήλωση-συζήτηση σχετικά με το ιστορικό των ALF και ELF και ενημέρωση για τις υποθέσεις των Eric McDavid και Marie Mason. Θα ακολουθήσει μπαρ οικονομικής ενίσχυσης.

Σχετική μπροσούρα από τη συλλογικότητα Μαύρο-Πράσινο pdf και άλλες πληροφορίες http://june11.org/


Μαΐ 22 2014

Μικροφωνική ενάντια στα χημικά του πολέμου από την αναρχική συλλογικότητα Μαύρο-Πράσινο

gb-01-01

στο πλαίσιο της «πανελλαδικής» μέρας δράσης..


Απρ 20 2014

Επίθεση στην Θεσσαλική Κρεαταγορά στο Βόλο

Ανάληψη ευθύνης από αντισιπισιστές και αντισπισίστριες στη θεσσαλική κρεαταγορά στο Βόλο τα ξημερώματα της 19ης Απριλίου. Οι «γιορτές» και τα συνοδευόμενα έθιμα που αναπαράγουν την εκμετάλλευση  και την κυριαρχία πάνω στη ζωή, δεν είναι λόγος για να μην κινείται τίποτα και να μένει καμία πλευρά του αγώνα πίσω, οι περίοδοι των μαζικών σφαγών και της μαζικής αδιαφορίας μας θυμίζουν ακόμα πιο έντονα που στεκόμαστε  και γιατί αγωνιζόμαστε. Όχι ότι έχουν σημασία τα νούμερα, αλλά τις  μέρες των γιορτών, οι περισσότεροι/ες/α  δεν γιορτάζουν…

Επίθεση στην Θεσσαλική Κρεαταγορά στο Βόλο

Αυτές τις ημέρες που δολοφονούνται χιλιάδες μη-ανθρώπινα ζώα για την ηδονιστική και σαδιστική κατανάλωση της νεκρής τους σάρκας στα γιορτινά τραπέζια των θεόδουλων, εμείς επιλέξαμε να γιορτάσουμε με διαφορετικό τρόπο. Έτσι, τα ξημερώματα της 19ης Απριλίου, προβήκαμε σε επίθεση στην Θεσσαλική Κρεαταγορά στο Βόλο, σπάζοντας την τζαμαρία, και βάφοντας και προκαλώντας ζημιές στο φορτηγό μεταφοράς. Το συγκεκριμένο κατάστημα έχει δεχθεί επίθεση και στο παρελθόν, και ήρθε ο καιρός να καταλάβουν κάποιοι ότι αν συνεχίσουν να κερδοσκοπούν εις βάρος των μη-ανθρώπινων ζώων, θα μας βρουν απέναντι τους με πιο δραστικά μέσα.

 Ο πολιτισμός και ο καπιταλισμός, από την αρχή της ύπαρξης τους, χρησιμοποιώντας έννοιες και πρακτικές όπως ιδιοκτησία και εγκλεισμός, φυλακίζουν, βασανίζουν και δολοφονούν δισεκατομμύρια μη-ανθρώπινα ζώα για την εξασφάλιση τροφής, υγείας, προόδου και ευημερίας του ανθρώπινου είδους, θεμελιώνοντας τον ανθρωποκεντρισμό, με βάση τον οποίο ο άνθρωπος είναι ανώτερος από τα υπόλοιπα είδη και όλα βρίσκονται προς εκμετάλλευση του. Αν και ανθρωποκεντρική, η κυριαρχία δεν αφήνει τον άνθρωπο έξω από την σφαίρα της υποδούλωσης τους – ιεραρχία, πατριαρχία, έθνη, μισθωτή σκλαβιά, κοινωνίες ανισοτήτων – . Με την επέλαση του σύγχρονου ολοκληρωτισμού, για την επίτευξη μιας αποστειρωμένης κοινωνίας-φυλακής, διογκώνεται τόσο ο εγκλεισμός και η εκμετάλλευση των ζώων (κτηνοτροφία, πειράματα, τσίρκο, ζωολογικοί κήποι, pet-shop) όσο και των ανθρώπων που οι ιδέες και πρακτικές τους αποτελούν τροχοπέδη της ομαλής λειτουργίας του συστήματος (φυλακές, στρατόπεδα συγκέντρωσης).  Γι’ αυτούς τους λόγους δεν θεωρούμε την ολική απελευθέρωση (Ζώων-Γης-Ανθρώπου) ξέχωρο κομμάτι του ευρύτερου αναρχικού αγώνα, αλλά αναπόσπαστο μέρος του.

 Μέχρι το γκρέμισμα κάθε κλουβιού/φυλακής, τίποτα δεν είναι ελεύθερο!

 Αλληλεγγύη στους πολιτικούς κρατούμενους

 Δύναμη σε όσους εξεγείρονται εντός και εκτός των τειχών

 

Αντισπισίστριες/Αντισπισιστές

 


Απρ 16 2014

Κείμενο για συλλογικά ψησίματα

Με αφορμή την ερχόμενη κυριακή και τις προετοιμασίες που ακούμε γύρω μας είτε με τη μορφή σχεδίων, είτε βελασμάτων έξω από τις πόλεις, αναδημοσιεύουμε για όσους/ες δεν το διάβασαν, το κείμενο σχετικά με τα συλλογικά τσικνίσματα σε αυτοδιαχειριζόμενους, αυτοοργανωμένους, πολιτικούς χώρους από την αναρχική πρωτοβουλία sonars στο σκοτάδι.

Τα συμπεράσματα δικά σας, τέρμα πια στις αναλύσεις που θεμελιώνουν το αυτονόητο.

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΚΑΛΕΣΜΑΤΑ ΓΙΑ «ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΤΣΙΚΝΙΣΜΑ»

Το πλήθος των καλεσμάτων για τον «εορτασμό» της τσικνοπέμπτης σε αυτοδιαχειριζόμενους, αυτοοργανωμένους, πολιτικούς χώρους στάθηκε ως αφορμή για την παραγωγή αυτού του κειμένου. Δεν αποτέλεσε για μας έκπληξη το πρόταγμα για «συλλογικό τσίκνισμα» αλλά μια καλή ευκαιρία να θέσουμε κάποια ζητήματα από την πλευρά μας, ως αναρχικοί που αποτελούμε κομμάτι του κινήματος για την απελευθέρωση των ζώων. Οι παραλήπτες του κειμένου δεν επιλέχτηκαν εξονυχιστικά, στέλνουμε το κείμενο ηλεκτρονικά σε όσες συλλογικοποιήσεις βρήκαμε με ευκολία ότι δημοσίευσαν ένα τέτοιο κάλεσμα. Για όσες πραγματοποίησαν κάτι σχετικό αλλά δεν υπέπεσαν στην αντίληψή μας και για όσους πιθανώς ενδιαφέρονται σχετικά, το δημοσιεύουμε στο Indymedia. Ο καθένας μπορεί να προωθήσει το κείμενο όπως ενδεχομένως θέλει αλλά δεν επιθυμούμε την αναδημοσίευση του σε διαμεσολαβούμενα από τη διαφήμιση μέσα κοινωνικής δικτύωσης και μαζικής καταγραφής –παρακολούθησης όπως Facebook, Twitter κ.ο.κ.

Η βάση στην οποία θεμελιώνεται η κριτική μας προς αυτά τα καλέσματα εμπεριέχει την άποψη ότι οι πολιτικοί χώροι (αυτοδιαχειριζόμενοι χώροι με πολιτική χροιά, στέκια λαϊκών συνελεύσεων, στέκια αναρχικών, καταλήψεις κ.α.) γεννούν προτάγματα και καλούν στη συλλογικοποίηση κάποιων αγώνων ή αναγκών, θέτοντας σχετικά κριτήρια, παράγοντας αναλύσεις, λόγο και προσεγγίσεις. Κάθε αφίσα που καλεί σε μια εκδήλωση ή δράση αναγιγνώσκεται ως μια πρόταση ή προτροπή. Η πρόταση αυτή μπορεί να αποτελεί ιδανική λύση για μια συγκεκριμένη περίπτωση είτε μπορεί να γενικευτεί και να αποτελέσει εργαλείο για την κατάστρωση του σχεδίου δράσης και άλλων αγωνιζόμενων. Εν ολίγοις, τα όσα συμβαίνουν μέσα στους χώρους του ριζοσπαστικού κινήματος οφείλουν να είναι και προταγματικά ενώ τα όσα δημοσιεύονται και με τη μορφή καλέσματος σε κάτι είναι εκ φύσεως προταγματικά. Αποτελούν, δηλαδή, μια πολιτική τοποθέτηση στα πράγματα.

Ποιες είναι, λοιπόν, οι εκάστοτε πολιτικές σχετικές τοποθετήσεις που πλαισιώνουν τέτοιου τύπου καλέσματα; Μάλλον επιδερμικές: «Συλλογικοποιούμε την ανάγκη μας, που είναι να γλεντήσουμε μια τέτοια μέρα».

Εδώ όμως και κάτι δεκαετίες, σε παγκόσμιο επίπεδο, αναπτύσσεται ένα πολυμορφικό κίνημα για την απελευθέρωση των μη ανθρώπινων όντων από την εκμετάλλευση και την καταπίεση που ασκούν στα κορμιά τους οι ανθρώπινοι δυνάστες τους. Το κίνημα αυτό έχει υπάρξει ως ένα από τα δυναμικότερα που έχουν αναπτυχθεί. Από τη Jill μέχρι τον Barry Horne και από τις αναρίθμητες δράσεις του ALF ως τις απελευθερώσεις χιλιάδων Μινκ στην ελλάδα οι νεκροί αγωνιστές, οι φυλακισμένοι, οι διωκόμενοι, οι φυγάδες κι όσοι δραστηριοποιούνται σχετικά συνιστούν μια δυναμική μάζα αυτόνομων ανθρώπων- ομάδων που δε σταμάτησαν ποτέ να θέτουν τα ερωτήματα, να εξελίσσονται θεωρητικά και να παλεύουν με κάθε μέσο μέχρι και το τελευταίο κλουβί του κόσμου να παραμείνει άδειο. Σε πολλές πόλεις συγκροτούνται συλλογικότητες που καλούν σε συζητήσεις, προβάλουν ταινίες και ντοκιμαντέρ, παράγουν λόγο και δράση. Το υλικό πλέον για να ενημερωθεί κανείς είναι άφθονο χάρη στην προσπάθεια πολλών συντρόφων που μεταφράζουν, συντάσσουν κείμενα ή μπροσούρες, προσπαθούν να εντάξουν το πρόταγμα της απελευθέρωσης των μη ανθρώπινων ζώων στην πολιτική ατζέντα του ριζοσπαστικού χώρου.

Στην αντίπερα όχθη αυτής της πραγματικότητας απαντάται ένα παράξενο φαινόμενο. Μια άλλη μάζα ανθρώπων που «δεν ήξερε», «δεν συμφωνούσε» αλλά δεν το έψαξε και ποτέ, «ενδιαφερόταν» αλλά δεν ήξερε πού να απευθυνθεί, αγαπούσε το σκύλο της αλλά η μυρωδιά της σάρκας που ψήνεται «της γαργαλούσε το στομάχι και δεν μπορούσε να αντισταθεί», συμφωνούσε «αλλά έτσι είχε μάθει να τρώει», συμφωνούσε «αλλά είχε χαμηλό αιματοκρίτη» ή έκλεινε τα μάτια της μπροστά σε αυτήν την οφθαλμοφανή αλήθεια. Και από εκεί που η συζήτηση κινείται γύρω από τις δυνατότητες της ανάπτυξης του κινήματος αυτού ξαφνικά καταλήγει στην κοιλιοδουλία του καθενός που δεν μπορεί να βάλει τέλος στην πλήρωση του στομάχου του με πτώματα. Κι έτσι απλά μια δια(σ)τροφική συνήθεια είναι αρκετή για να αγνοείται συστηματικά και κατ΄ επανάληψη η δραστηριοποίηση ενάντια στις μαζικές γενοκτονίες, στα ατομικά βασανιστήρια, στις μαζικές δολοφονίες, στον εγκλεισμό, τον πόνο και τη φρίκη δισεκατομμυρίων μη ανθρώπινων ζώων ανά τον κόσμο. Είναι πρωτοφανές το πώς το συγκεκριμένο κίνημα, παρά το πλήθος των εμφανίσεων και των εκφάνσεών του παραβλέπεται επιδεικτικά. Είναι προκλητική η ευκολία με την οποία παρακάμπτεται η σχετική πολιτική τοποθέτηση από τους «διαφωνούντες». Πώς, λοιπόν, ενώ τα ερωτήματα έχουν τεθεί επί τάπητος με πολιτικούς-κινηματικούς όρους κάποιοι δεν κάνουν καν τον κόπο να σκεφτούν τι έχουν να αντιπαραβάλουν και καλούν σε εκδηλώσεις εκθείασης της πτωματοφαγίας; Πώς όταν οι σύντροφοί σου αγωνίζονται για κάτι τους το πετάς στη μούρη, χωρίς καν να μπορείς να στηρίξεις τη θέση σου; Πώς έχει συμβεί στον ελλαδικό χώρο ο πιο ύπουλος εχθρός αυτού του κινήματος να βρίσκεται στην «αγαθή αφέλεια» των κατά τ’ άλλα συντρόφων μας;

Να υπενθυμίσουμε κάποια πράγματα γι’ αυτούς που «δεν ξέρουν, δεν είδαν, δεν άκουσαν» αλλά και για εκείνους που σύντομα θα καταλάβουν πως η ολική απελευθέρωση δεν μπορεί παρά να ισοδυναμεί με την καταστροφή κάθε εξουσίας, με το τέλος της επιβολής του ανθρώπου στον άνθρωπο, με τη λήξη της κυριαρχίας του ανθρώπου στη φύση, με το γκρέμισμα κάθε πτυχής της δυναστείας του ανθρώπου στα μη ανθρώπινα ζώα.

«Για μας κάθε αισθανόμενο ον που του επιβάλλεται η στέρηση της αυτενέργειας, ο εγκλεισμός, η καταπίεση, ο βασανισμός, ο πόνος, ο φόβος, ο θάνατος με σκοπό την ικανοποίηση ερευνητικών ορέξεων ή άλλων ανθρώπινων διαστροφικών και διατροφικών συνηθειών, είναι ένας από τους «από κάτω» αυτού του κόσμου. Αυτού του κόσμου που στηρίζεται στο αίμα των εκμεταλλευομένων και μαχόμαστε εναντίον του.» Ασπροδόντης

 Ακόμα και οι πιο διεστραμμένοι «επιστήμονες» που εκτελούν αποτρόπαια πειράματα στα ζώα λαμβάνουν κάθε δυνατό μέτρο προκειμένου αυτά να μην το σκάσουν σε μια μάταιη προσπάθεια να αποφύγουν τον πόνο, την θλίψη, τον τρόμο. Όταν παίρνονται μέτρα διαχείρισης του πόνου ή του φόβου τότε δεν χρειάζεται κι άλλη απόδειξη ότι αυτά υπάρχουν. Οι ζωοτόμοι παραδέχονται ότι για να μπορέσουν να εκτελέσουν τα βασανιστήριά τους πάνω στα ποντίκια, βδομάδες πριν, τα χαϊδεύουν και τα φροντίζουν για να τους εμπιστευτούν. Στα εργοστάσια της μαζικής σφαγής η οσμή του αίματος και των ουρλιαχτών τείνουν να περιορίζονται από τους σφάχτες γιατί κάνουν τα ζώα να αρνούνται να προχωρήσουν προς την κατεύθυνση που βρίσκεται ο θάνατος. Πολλοί από τους συντρόφους μας συμβιώνουν με κάποιο σκύλο ή γάτα και δεν χρειάζεται να τους αποδείξουμε ότι τα ζώα αυτά φοβούνται, λυπούνται, προσμένουν κάτι με χαρά, σχεδιάζουν τις κινήσεις τους κ.α. Ο σκύλος και η κατσίκα μπορεί να σκέφτονται διαφορετικά αλλά σκέφτονται, νιώθουν και αδιαμφισβήτητα το πιο σημαντικό που κατέχουν είναι η ίδια τους η ζωή. Και τη θέλουν. Τα παραπάνω, όχι απλά είναι αυταπόδεικτα με μια γρήγορη ματιά στον κόσμο που μας περιβάλλει αλλά και πλήρως τεκμηριωμένα. Ποιά λοιπόν ηθική συζήτηση και διεργασία ιεράρχησε αυτά τα όντα και έκανε το σκύλο άξιο περισσότερου σεβασμού; Μάλλον η παράδοση: το ένα το τρώμε στην ελλάδα, το άλλο όχι… Σε άλλες χώρες οι προτιμήσεις διαφέρουν. Όταν όμως ένα όν έχει την ικανότητα να αισθάνεται, και παρεμπιπτόντως με τρόπο εξαιρετικά όμοιο του ανθρώπινου, να αντιστέκεται στα δεινά του και να σκέφτεται, χρήζει ηθικής αντιμετώπισης. Μπορεί στη σύνταξη αυτού του ηθικού κώδικα να μην μπορεί να συμμετέχει με την άποψή του (όπως άλλωστε και τα βρέφη ή άνθρωποι με διανοητική καθυστέρηση δεν καταφέρνουν να ορίσουν με λέξεις τον τρόπο που θέλουν να τους φέρονται) αλλά είναι προφανές ότι η κακή μεταχείριση το δυσαρεστεί και το ίδιο έχει δική του αντίληψη για το τι είναι ευχάριστη ζωή. Η βιβλιογραφία για τον συναισθηματικό κόσμο των ζώων και τις ηθικές υποχρεώσεις των ανθρώπων είναι ήδη πλούσια και διαθέσιμη για περαιτέρω μελέτη.

 Επομένως, η πτωματοφαγία- κρεοφαγία απορρίπτεται γιατί δεν διαφέρει σε ηθικό επίπεδο από τη βρώση ενός ανθρώπου και συνεπάγεται την δολοφονία και τη φθορά μιας ατομικότητας (είτε το ζώο έζησε φρικιαστικά σε μια βιομηχανία, είτε στην αυλή του χωριού σου). Επίσης, δεν είναι απαραίτητο για την υγεία να τρώει κανείς άλλους για να επιβιώσει και ζωντανό παράδειγμα αυτού είμαστε όλοι εμείς που παρότι δεν κανιβαλίζουμε παραμένουμε υγιείς. Όσο για το αν είναι στη φύση μας ανεξάρτητα από το τι θα αποφανθεί εντέλει η επιστήμη να θυμίσουμε ότι στη φύση μας ως άνθρωποι είναι και η δημιουργία ομάδων πολυγυνίας που το αρσενικό εξουσιάζει τα θηλυκά του. Ενάντια όμως σε αυτό έχουν γίνει αγώνες και έχουν δημιουργηθεί κινήματα με μεγάλες παρακαταθήκες. Εν ολίγοις, η χορτοφαγία δεν αποτελεί για μας ΤΟ πρόταγμα αλλά μια αυτονόητη, ελάχιστη ως και μηδαμινή, αλλά απαραίτητη για όλους τους λόγους του κόσμου επιλογή. Μπορούμε να δεχτούμε ότι κάποιοι και κάποιες πολεμούν τις αδυναμίες τους προς αυτήν την κατεύθυνση, χωρίς να τα έχουν καταφέρει ακόμα, αλλά αυτό δεν έχει προφανώς καμία σχέση με το κάλεσμα σε γλέντι συλλογικής κρεοφαγίας.

 Ένα ακόμα βασικό σημείο που εντοπίζουμε αναφέρεται στον διακαή πόθο του ανθρώπου να κυριαρχήσει επί της φύσης. Σε τέτοιες γιορτές όπως αυτής της τσικνοπέμπτης, που μάλιστα είναι και ξεκάθαρα θρησκευτική φιέστα (θα αναφερθούμε αναλυτικότερα αργότερα επ΄αυτού στο Υ.Γ.2.), οι γλεντζέδες μαζεύονται γύρω από τα κουφάρια των ζώων που ψήνονται. Η εικόνα αυτή είναι μια άριστη σκιαγράφηση της ψυχοσύνθεσης του ανθρώπου που θέλει να μοιάζει δυνατός και κυρίαρχος απέναντι στα άλλα όντα. Οι σούβλες και οι ψησταριές καθώς και τα γύρω χαχανίσματα είναι σύμβολα της περιφρόνησης του ζώου που μέχρι πρότινος ήθελε να τρέχει στα λιβάδια αλλά τελικά κατέληξε να γεμίζει την μπάκα κάποιων, ως «θυσία». Αυτή η άρρωστη προσέγγιση του κόσμου που μας περιβάλει είναι βαθιά ριζωμένη ακόμα και στις «ριζοσπαστικές» θεωρήσεις και κοσμοθεωρίες κι έτσι υιοθετείται ακατέργαστη από αγωνιζόμενους στο σήμερα. Ο Μπούκτσιν γράφει στο βιβλίο του «Ξαναφτιάχνοντας την κοινωνία»: «Ακόμη και ο Μαρξ, πράγμα που είναι λιγότερο γνωστό, δικαιολόγησε την ανάδυση της ταξικής κοινωνίας και του κράτους ως ενδιάμεση βαθμίδα (ιστορική αναγκαιότητα) προς την κυριάρχηση επί της φύσης που συνεπάγεται την απελευθέρωση της ανθρωπότητας. Στη βάση της ισχύος αυτού ακριβώς του ιστορικού οράματος διατύπωσε ο Μαρξ την υλιστική αντίληψή του για την ιστορία και την πίστη του στην αναγκαιότητα της ταξικής κοινωνίας ως ενδιάμεσης βαθμίδας στην ιστορική πορεία προς τον κομμουνισμό».

 Εμείς θεωρούμε πως ο αγώνας ενάντια στην εξουσία δεν πρέπει να περιορίζεται στην οργή μας ενάντια στα αφεντικά ή τους φασίστες αλλά να αποτελεί μια συνεχή διαδικασία ανάλυσης και απόρριψης των κοινωνικών ρόλων, των επιβεβλημένων σχέσεων, των καταλοίπων της ιδεοληψίας ή της παράδοσης που βρίσκονται μέσα μας. Η επιβολή του ανθρώπου στους μη ανθρώπους είναι η πιο αδίσταχτη εκδοχή της επιβολής της εξουσίας που έχει ασκηθεί από το είδος μας. Αρκεί κανείς να κοιτάξει τον αριθμό των δολοφονημένων σε σφαγεία, σε πειραματικά εργαστήρια, σε εργοστάσια παραγωγής γούνας ή να δει σκηνές από ζώα σε αιχμαλωσία σε τσίρκο, pet shop, ή ζωολογικούς κήπους. O Brian Dominick στο κείμενο «Απελευθέρωση των Ζώων και Κοινωνική Επανάσταση» λέει ότι «Το να αποφασιστεί πως η μία καταπίεση είναι έγκυρη ενώ η άλλη όχι, περιορίζει συνειδητά την κατανόηση κάποιου για τον κόσμο· σημαίνει πως κάποιος παγιδεύεται σε μία εθελοντική άγνοια, τις περισσότερες φορές για την προσωπική του ευκολία».

 Όλα τα παραπάνω για μας, όπως είναι ξεκάθαρο, δεν εκπορεύονται από μία αποσπασματική χορτοφαγική διατροφική προτίμηση ούτε από μία φιλοζωική ευαισθησία, αλλά από την συνολική μας άρνησή να αποδεχτούμε την δολοφονική ηθική του πολιτισμού της εξουσίας.Μιας εξουσίας που πέρα από τα σφαγεία ζώων που προορίζονται για τροφή ή για ένδυση, επεκτείνεται, πάντα στο όνομα της «προόδου» και της «ανάπτυξης», στα εργοτάξια αποψίλωσης ολόκληρων δασικών εκτάσεων, στα πειραματικά εργαστήρια-κολαστήρια βελτίωσης εφαρμογής του ελέγχου και σε κάθε άλλο πεδίο εφαρμογής του τεχνοεπιστημονικού συμπλέγματος.

Η θέση η δική μας- ως αναρχικών- απέναντι σε αυτή τη συνθήκη εκφράζεται εύστοχα στα παρακάτω λόγια του συντρόφου Γιάννη Μιχαηλίδη, που βρίσκεται φυλακισμένος για την υπόθεση της διπλής απαλλοτρίωσης τραπεζών στο Βελβεντό.Τα λόγια αυτά προέρχονται από την απομαγνητοφώνηση εκδήλωσης αλληλεγγύης που πραγματοποιήθηκε τον Απρίλιο του ’13 στο Κ*ΒΟΞ, και αποτελούν απάντηση του συντρόφου σε σχετική ερώτηση που του έγινε. 

« Πώς μέσα από μία ανθρωποκεντρική, απελευθερωτική διαδικασία θα επέλθει η καταστροφή κάθε μορφής εξουσίας; Το τεχνοβιομηχανικό σύστημα και οι επιστήμες, όπως και άλλες μορφές εκμετάλλευσης με ανθρώπινο και μη προσανατολιμό, θεωρείτε ότι είναι μικρότερης σημασίας;

Θα ήθελα να πω κάποια πράγματα πάνω σε αυτό.Προφανώς τη σημασία της την ιεραρχεί ο καθένας διαφορετικά κι αυτό έχει να κάνει με τα βιώματα του και τις επιθυμίες του.Δεν μπορώ να πω ότι υπάρχει κάποιο…ότι υπάρχει δηλαδή μία αντικειμενική σημασία.

Για εμένα είναι επίθεση του εξουσιαστικού συστήματος μέσω της τεχνοεπιστήμης στη φύση συνολικά.Προφανώς είναι κάτι που και αναγνωρίζω ότι με επηρεάζει και φυσικά θέλω να το πολεμήσω.
Θεωρώ ότι αυτό καλό είναι να γίνει επιτέλους αποδεκτό και από το μεγαλύτερο μέρος της κοινότητας του αναρχικού αγώνα γιατί, ειδικά στον ελλαδικό χώρο, δε δίνεται η αρμόζουσα σημασία σε αυτά τα ζητήματα.
Είναι νομίζω αυτή τη στιγμή η αιχμή της επίθεσης του κεφαλαίου που καταστρέφει τα πάντα και αυτό φυσικά δεν επηρεάζει μόνο τη φύση.Ακόμα δηλαδή και αυτούς που το βλέπουν ανθρωποκεντρικά,τους επηρεάζει άμεσα.

Αργά ή γρήγορα θα υπάρξουν μαζικοί ξεριζωμοί από σημεία του πλανήτη, τα οποία πλέον δεν θα είναι βιώσιμα.Για εμένα, όπως είναι σύμφυτη η εκμετάλλευση του ανθρώπου και η εκμετάλλευση της φύσης, έτσι πρέπει να είναι σύμφυτος και ο αγώνας.Και όσον αφορά σε αυτό με τοτη ανθρωποκεντρική αντίληψη, προφανώς και δε νομίζω ότι είναι σωστή μία τέτοια αντίληψη και στάση.Νομίζω ότι είναι μια συνολικότερη αντίληψη και στάση που με βρίσκει φιλοσοφικά πιο σύμφωνο.

Αλλά πέρα από αυτά τα ζητήματα- τα φιλοσοφικά- σημασία έχει η δράση μας, σημασία εχει το τι κάνει καθένας για να αντιπαρατεθεί σε αυτό το σύστημα.Και η δράση δεν αφορά μόνο στην «επίσημη» πολιτική δράση, να το πω έτσι, αφορά και στο τι κάνι ο καθένας στην καθημερινότητά του και το πως «στέκεται» ο καθένας απέναντι σε αυτό το πράγμα.Το κατά πόσο αποτελεί κομμάτι αυτού του συστήματος με το να είναι ένας καταναλωτής,ένας αδηφάγος υπερκαταναλωτής μέχρι, ας πούμε, το γεγονός ότι εργάζεται κάποιος γιαπαράδειγμα στα μεταλλία της Χαλκιδικής.
Δεν θα μπορούσε αυτό να συνάδει με τον αναρχικό αγώνα.Θα μπορούσαμε να πούμε ότι επειδή σήμερα εκεί έχει προκύψει ένα πεδίο αγώνα, κάποιος που εργάζεται σε αυτό το μέρος δε θα μπορούσε,[…] να έχει μία αντίληψη αναρχική.
Αυτό δεν σημαίνει ότι κάποιος δεν έχει τη δυνατότητα να αναθεωρήσει.Όλοι μπορούν να αναθεωρήσουν όσον αφορά σε κάποιες επιλογές τους, απλά, έχει σημασία για το πως κρίνεται η επιλογή του καθενός και η στάση του μέσα σ’ αυτό το σύστημα.

Για μένα το βασικό στοίχημα που τίθεται στο συλλογικό επίπεδο για τους αναρχικούς είναι το να οργανώσουμε και να στρέψουμε τη δράση μας ακριβώς εκεί.Να σαμποτάρουμε τις δομές της τεχνοεπιστήμης, τα επιστημονικά εργαστήρια, ακόμα και μηχανισμούς που θεωρούνται κοινής ωφελείας, όπως η Δ.Ε.Η. για παράδειγμα.Στην πραγματικότητα περνάμε πάνω από την καταστροφή και τη λεηλασία της φύσης.Δεν νοείται να αποδεχόμαστε την εξάρτηση των ανθρώπων από κάτι το οποίο καταστρέφει και υπονομεύει το ίδιο τους το μέλλον, όχι μόνο των ανθρώπων, βέβαια, αλλά και της φύσης.Αλλά η πραγματικότητα είναι αυτή: η εξάρτηση από το σύστημα διανομής του ρεύματος, η ίδια η παραγωγή και οι διανομείς του ρεύματος είναι υπονόμευση του μέλλοντος μας, καταστρέφοντας τα πάντα για να γίνεται αυτό.Από τον λιγνίτη που μολύνει τη ατμόσφαιρα μέχρι τα φράγματα που καταστρέφουν ποτάμια.
Ακριβώς και για αυτό το λόγο πρέπει να δουλέψουμε.Η κριτική μας πρέπει να είναι συλλογική και να μην πέφτει στην παγίδα των λαϊκισμών, που είναι για να «χαϊδέψει» τα αυτιά της κοινής γνώμης, αποδεχόμενοι τέτοιου είδ
ους έννοιες, όπως το ότι το ρεύμα είναι κοινωνικό αγαθό.Δηλαδή το ρεύμα περνάει πάνω από αυτό.Όπως π.χ. η ιατρική επιστήμη, όπως είναι διαμορφομένη σήμερα,περνάει πάνω από το βασανιστήριο των πειραματόζωων.
Αυτό σαν αναρχικό δε θα μπορούσε να με βρει σύμφωνο,
 ότι έχει δηλαδή μια παραπάνω αξία η ζωή των ανθρώπων ή η εξάρτησή τους από την ιατρική επιστήμη, όταν γίνεται με αυτό τον τρόπο.Και αυτό αφορά όλους τους τομείς της ζωής, της κοινωνικής ζωής, όπως έχει οργανωθεί απο το τεχνοβιομηχανικό σύμπλεγμα.

Για μένα το πρόταγμα είναι μια συνολική αντίθεση και κριτική και πάντα επίθεση και σαμποτάζ, γιατί ακριβώς αυτό το πράγμα εξελίσσεται και όσο εξελίσσεται υπονομεύει και τις δυνατότητες να αγωνιστούμε.Δηλαδή όσο μπαίνουνε κάμερες σε κάθε σημείο, όσο εφευρίσκονται νέα εγκληματολογικά όπλα όπως το DNA, όσο ο πολιτισμός αυτός διαχέεται, μπαίνει μία οθόνη σε κάθε σημείο πίσω από μία κάμερα και ο κάθε πιτσιρικάς αποβλακώνεται μπροστά στα videogames, όσο γίνεται αυτό, υπονομέυεται και η δυνατότητα να γωνιστούμε πλέον για να πολεμήσουμε αυτό το σύστημα.Είναι ένα διαρκές στοίχημα.Πρέπει να εξελιχθούμε κι εμείς απέναντί του.
Δεν πιστεύω ότι πρέπει να υπάρξει 
μια πρωτογονιστική στάση, γιατί σίγουρα δε γίνεται να πολεμήσεις αυτό το σύστημα χωρίς να χρησιμοποιήσεις τα ίδια τα μέσα που παράγει και δεν έχει και κανένα νόημα κάτι τέτοιο.Δεν μπορείς να είσαι «καθαρός» απέναντι σ’ένα βρώμικο σύστημα.Σημασία έχει να το πολεμήσουμε με όλα τα μέσα,να το σαμποτάρουμε και να εξελιχθούμε κι εμείς.Να ζήσουμε με έναν καλύτερο τρόπο και σίγουρα συνειδητά σε αρμονία με τη φύση και τους ανθρώπους γύρω μας. »

Υ.Γ. 1. Μπορεί να ξενίζει κάποιους ότι αυτή η κριτική απευθύνεται εκτός των άλλων στις λαϊκές συνελεύσεις και τα στέκια τους που «το τσίκνισαν», μιας και όπως έχουμε δει και εμείς συμμετέχοντας σε αυτές , είναι δομές ανοιχτές, σε εξέλιξη με ποικίλες διαφορές η μια από την άλλη. Ωστόσο, θεωρούμε ότι όπως η ομοφοβία κι ο ρατσισμός δεν έχουν θέση σε μια τέτοια δομή, έτσι δε θα έπρεπε να έχει θέση και μια μάζωξη πτωματοφαγίας με μορφή ιεροτελεστίας. Δηλαδή, το περιεχόμενο και οι αιχμές του κινήματος της απελευθέρωσης των ζώων όφειλαν να αντιμετωπίζονται τουλάχιστον διαλεκτικά κι όχι με το να αγνοούνται ή να παρακάμπτονται κατ’ αυτόν τον τρόπο. Αυτό δε σημαίνει ότι κάθε τέτοια διαδικασία (λαϊκή συνέλευση) και κάθε μέλος της περιμένουμε να έχει εξ’ αρχής συλλογική άποψη πάνω στο ζήτημα. Αντίθετα, θεωρούμε ότι από τη στιγμή που είτε συνειδητά είτε ασυνείδητα κάποιοι παίρνουν θέση καλώντας σε μια τέτοια φιέστα, τα πράγματα αλλάζουν και πρέπει υπεύθυνα να υποστηριχθεί η πολιτική αυτή επιλογή ή να αναγνωρισθεί ως λάθος.

Υ.Γ.2. Με ένα απλό γκουγκλάρισμα μπορεί κανείς να επιβεβαιώσει ότι: «Οι τρεις εβδομάδες των Αποκριών ονομάζονται κατά χρονική σειρά Προφωνή, Κρεατινή και της Τυροφάγου.

Στο μέσο της Κρεατινής εβδομάδας βρίσκεται η Τσικνοπέμπτη, κατά την οποία παραδοσιακά καταναλώνεται μεγάλη ποσότητα κρέατος, ενόψει της επερχόμενης νηστείας της Σαρακοστής. Για την ορθόδοξη παράδοση, οι νηστείες της Τετάρτης και της Παρασκευής είναι σημαντικές, οπότε η Πέμπτη θεωρούνταν η καταλληλότερη μέρα για κραιπάλες» ενώ κάποιοι άλλοι μιλούν για την Βακχική- Διονυσιακή της προέλευση… Από πότε όμως το σύνολο των αγωνιζόμενων ανθρώπων με χριστιανική ευλάβεια ή υπό Διονυσιακή επήρεια ακολουθεί «τα θρησκευτικά έθιμα του τόπου»; Από τότε που τα έθιμα αυτά ικανοποιούν το στομάχι, και εγγυώνται «να περνάμε καλά». Τα συμπεράσματα δικά σας, τέρμα πια στις αναλύσεις που θεμελιώνουν το αυτονόητο.

ΠΟΛΥΜΟΡΦΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΕΞΟΥΣΙΑΣ,

ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΑΝΑΡΧΙΑ

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΟΥΣ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΥΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ

 Φλεβάρης 2014

Πρωτοβουλία Αναρχικών

Sonars στο σκοτάδι

 


Οκτ 26 2013

«1η ΕΚΘΕΣΗ ΠΤΗΝΩΝ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑΣ»: ΚΛΟΥΒΕΣ, ΚΛΟΥΒΙΑ ΚΑΙ ΚΛΟΥΒΙΑ ΙΔΑΝΙΚΑ

freebird«1η Έκθεση Πτηνών Συντροφιάς» στα Χανιά, αυτή τη φορά από τη νεοσύστατη λέσχη ορνιθολογίας Χανίων, μέλος της πανελλήνιας  ομοσπονδίας ορνιθολογίας. Χορηγοί pet shop, δηλαδή η βιομηχανία αιχμαλώτισης – αναγκαστικής αναπαραγωγής – εγκλεισμού και εμπορίου της ζωής και των συνοδευόμενων «αξεσουάρ» (συμπεριλαμβανομένων των κλουβιών-φυλακών), όπως άλλωστε και σούπερ μάρκετ (πάνω-κάτω η ίδια λογική άλλωστε) και με την αντίστοιχη βέβαια προβολή από τοπικά μέσα μαζικής εξημέρωσης που αναλαμβάνουν κι αυτά να προωθήσουν τη «φυσιολογικότητα» της ζωής στη φυλακή, όταν δεν δείχνουν διαφημίσεις με χαριτωμένα κουταβάκια ράτσας.

Για την ιστορία, δεν πρόκειται για την 1η «έκθεση» της πανελλήνιας ομοσπονδίας ορνιθολογίας στα Χανιά αλλά για τη δεύτερη, τουλάχιστον όσο θυμόμαστε εμείς. Δεν ξεχνάμε το «διαγωνισμό και έκθεση πουλιών» που διοργάνωσε το νοέμβρη του 2010 η πανελλήνια ομοσπονδία ορνιθολογίας στα Χανιά, όταν έβαλε μπάτσους να κάνουν τραμπουκο-εξακρίβωση σε ανήλικους που είχαν συγκεντρωθεί απ’ έξω για να διαμαρτυρηθούν και να πουν τι καταλαβαίνουν αυτοί όταν ακούν «διαγωνισμό» κι «έκθεση» ζώων. Καταλαβαίνουν αυτό που συμβαίνει και πάλι: στοιβαγμένα κλουβιά-φυλακές με φυλακισμένα καναρίνια, καρδερίνες, παπαγάλους, όλα εμπορεύματα και ισόβια αιχμάλωτα. Εξευτελισμός των φυλακισμένων από επιδειξιομανείς εκθέτες και φυλακολάγνους επισκέπτες. Επίδειξη εξουσιομανίας και παραλογισμού: πουλιά που δεν τα αφήνουν να πετάνε.

Ακόμα και ο όρος πτηνά «συντροφιάς» μόνο τη διαστρεβλωμένη εικόνα που έχουν για την έννοια της λέξης δείχνει: Για ακόμα μια φορά τα άλλα ζώα θεωρούνται εργαλεία για να καλυφθούν ανθρώπινες «ανάγκες». Αυτή τη φορά για παρέα με το ζόρι. Και όχι, δεν κελαηδούν ούτε για να τα ακούμε και να χαιρόμαστε, ούτε από τη χαρά τους που τα έκαναν κρεμαστά διακοσμητικά για τον τοίχο. Τα πουλιά κελαηδούν για να προσελκύσουν το ένα το άλλο και για να οριοθετήσουν την περιοχή τους. Όχι για να περνάει η ώρα του δεσμοφύλακά τους. Ούτε έχουν χρωματιστά φτερά, ραβδώσεις και ότι άλλο θέλουν για να τα κατηγοριοποιούν οι «πουλόφιλοι» ανάλογα με το χρώμα τους σαν να είναι χαλιά, και για να τα αξιολογούν όπως κάνουν και στη σελίδα τους σε «κακά», «αποδεκτά», «καλά» και «άριστα» με βάση τα εξωτερικά τους χαρακτηριστικά.

Το είπαμε, το λέμε και θα το ξαναλέμε κάθε φορά που οποιοσδήποτε αυτοαποκαλούμενος φιλόζωος διοργανώνει εκθέσεις, διαγωνισμούς, καλλιστεία και ότι κατεβάζει ο διεστραμμένος νους του: σκλαβοπάζαρα δεν χωράνε ούτε εδώ, ούτε πουθενά, σε κανένα χώρο και κανένα μυαλό που αρνείται να παραδοθεί στην κοινωνικοπολιτισμική απάτη που του πλασάρεται ως ελευθερία. Ελεύθερος δεν είναι ούτε αυτός που είναι φυλακισμένος μέσα στο κλουβί, ούτε αυτός που φυλακίζει, ούτε όποιος και όποια συναινεί. Κι όσο πιο φυσιολογικά του/της φαίνονται τα κάγκελα, τόσο πιο βαθιά τα έχει καταπιεί, τα έχει χωνέψει, και μάλλον πιο δύσκολα τα αποχωρίζεται.

ΚΑΝΕΝΑ ΖΩΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ – ΕΚΘΕΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΚΑΝΕΝΟΣ “ΙΔΙΟΚΤΗΤΗ” – ΗΔΟΝΟΒΛΕΨΙΑ

Συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε για την ολική απελευθέρωση
Μέχρι να είμαστε όλες/οι ελεύθερες/οι

Αλογόμυγες
Χανιά, Οκτώβρης 2013


Σεπ 15 2013

Δημοτικός «κήπος» Χανίων: Μία ιστορία αιχμαλωσίας, εκμετάλλευσης και εξευτελισμού της ζωής…

Δημοτικός «κήπος» Χανίων: Μία ιστορία αιχμαλωσίας, εκμετάλλευσης και εξευτελισμού της ζωής…

Βιντεάκι από το Δημοτικό «Κήπο» Χανίων. Ανάμεσα στα αιχμάλωτα ζώα, κι αυτός ο παπαγάλος που δαγκώνει διαρκώς τα κάγκελα που τον φυλακίζουν:

Κείμενο που μοιράστηκε με αφορμή την έκθεση φωτογραφίας «Δημοτικός Κήπος Χανίων: Μια ιστορία» που διοργάνωσε η καφετέρια του κήπου. Η επιχείρηση δηλαδή που εκμεταλλεύεται τον εγκλεισμό των ζώων σερβίροντας πελάτες που
πίνουν αδιάφορα το καφεδάκι τους ή οικογένειες που έφεραν τα παιδιά τους να «θαυμάσουν» τα ισόβια αιχμάλωτα ζώα:


Κυρίες, κύριοι, και κυρίως παιδιά, μικρά και μεγάλα. Αυτές τις μέρες πραγματοποιείται μια έκθεση φωτογραφίας στον χώρο αυτό με θέμα «Δημοτικός κήπος Χανίων…. μια ιστορία» που αφορά την ίδρυσή του από το 1870 έως σήμερα.
Εμείς λοιπόν θα σας πούμε την πραγματική ιστορία:


Μια φορά και έναν καιρό, ζούσαν μακριά και ακόμη πιο μακριά από εδώ, μαϊμούδες, ελάφια, κρι-κρί, παγώνια, χήνες. Σκαρφάλωναν στα δέντρα και στα βράχια, τσαλαβουτούσαν στις λίμνες, έτρωγαν ότι έβρισκαν στη φύση,  και το βράδυ για να ξεκουραστούν κοιμόντουσαν πλάι-πλάι ώστε να προστατεύουν το ένα το άλλο. Κάθε μέρα ήταν για αυτά μια μικρή ή μια πιο μεγάλη περιπέτεια… Το σίγουρο είναι πάντως πως ζούσαν όλα ελεύθερα.


Μια μέρα όμως κάποιοι άνθρωποι τα έπιασαν με το ζόρι και τα πήραν μακριά από την οικογένειά τους και τους φίλους τους, για να τα φέρουν εδώ. Φοβισμένα, κουρασμένα και ζαλισμένα όπως ήταν, πριν καλά-καλά καταλάβουν τι συμβαίνει, τα έκλεισαν πίσω από τα κάγκελα. Αυτά δεν είχαν ξαναδεί ποτέ τους κλουβί και τους πήρε καιρό για να καταλάβουν ότι δε μπορούσαν να βγουν, και ότι οι άνθρωποι δεν σκόπευαν να τα βγάλουν ποτέ.


Κι αυτοί οι άνθρωποι… τι παράξενοι! Τον πρώτο καιρό κάποιες μαϊμούδες και κάποιες παπιοπαρέες όταν τους έβλεπαν να πλησιάζουν φώναζαν: «Βγάλτε μας από εδώ. Μα τι στέκεστε και μας κοιτάτε έτσι; Ανοίξτε μας να φύγουμε!».   Όμως όχι μόνο δεν άνοιγε κανείς παρά φαινόντουσαν να χαίρονται κιόλας που τα είχαν έτσι φυλακισμένα. ¨Μπααααα, αυτοί δεν θέλουν να μας βγάλουν από εδώ!¨ βέλαζαν τα κρί- κρι. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, κάποιες κρι-κρίνες και πάπιες γέννησαν και τα παιδιά τους εκεί. Μια ζωή ολόκληρη, από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή στη φυλακή δηλαδή.


Εκτός και ΑΝ… Εκτός και αν οι άνθρωποι σταματήσουν επιτέλους να χαίρονται που είναι κλεισμένα εκεί, αν σταματήσουν να αδιαφορούν και να συνεχίζουν τη βόλτα τους και να πίνουν τον καφέ τους σαν να μην τρέχει τίποτα. Αν μια ωραία μέρα ή νύχτα τα ελευθερώσουν από το καθημερινό, ισόβιο βασανιστήριό τους. «Μα δε μπορούν πια να ζήσουν μόνα τους στη φύση» λένε κάποιοι μεγάλοι. Σάμπως ζουν πραγματικά και μέσα στο κλουβί; Τι ζωή είναι αυτή αν δεν μπορείς ούτε να κάνεις, ούτε  να φανταστείς αυτά που θες;


Βέβαια θα είναι τεράστια αλλαγή για αυτά, η πιο σημαντική της ζωής τους. Μπορεί και να θέλουν και λίγη φροντίδα στην αρχή, όλοι όμως δεν θέλουμε μερικές φορές;


Μέχρι να μπορέσουν να ζήσουν μόνα τους. Μέχρι να νιώσουν τον αέρα του βουνού στα πνευμόνια τους, το νερό της λίμνης στα πούπουλά τους, να ξυπνούν και αντί για κάγκελα να έχουν μπροστά τους άλλη μια μέρα ελεύθερης ζωής.


…φαντάζεσαι;

ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΕΣ/ΟΛΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ/ΟΙ

Αλογόμυγες


Μαΐ 4 2013

Οικοφασισμός: Όταν ο φασισμός φοράει τον πράσινο μανδύα του

Ο φασισμός έχει πολλά προσωπεία και συνηθίζει να μεταμφιέζεται. Το παρόν κείμενο επιχειρεί να καταδείξει τον τρόπο που ελίσσεται το πράσινο παρακλάδι του φασισμού, όχι μόνο προσπαθώντας να καπελώσει τους αγώνες για τα άλλα ζώα και τη γη, αλλά παίζοντας μέσα στο χρόνο κεντρικό ρόλο στην άνοδό του. Το πρώτο μέρος, όπου γίνεται αναφορά στην ανάπτυξή του οικοφασισμού από την προναζιστική περίοδο μέχρι και σήμερα, δεν αποτελεί αναλυτική ιστορική αναδρομή, υπάρχουν άλλωστε πολλά πιο πλήρη κείμενα γι αυτό. Στόχο έχει να παρουσιάσει τη σύνδεση παλιών οικοφασιστικών ιδεολογιών και πρακτικών με το σήμερα, όπου για ακόμα μια φορά, ο φασισμός, αντλώντας από τη ναζιστική κυρίως μορφή του, χρησιμοποιεί τον πράσινο μανδύα του για να εισβάλει και να διαβρώσει πτυχές του πολυμέτωπου αγώνα ενάντια στο πολύπλευρο εξουσιαστικό πλέγμα. Τέλος, εκφράζουμε κάποιους προβληματισμούς για τους τρόπους που το κίνημα για την ολική απελευθέρωση, όλων των ζώων και της γης, μπορεί να αντιμετωπίσει και να εμποδίσει την επανάληψη της ίδιας, παλιάς ιστορίας.


Ο φασισμός, η κάθε είδους επιβολή μίας και μόνο πραγματικότητας σύμφωνα με την οποία ο κόσμος χωρίζεται σε ανώτερους και κατώτερους, η φίμωση και προσπάθεια εξόντωσης κάθε ανεπιθύμητης διαφορετικότητας μέσα από το λόγο και την πράξη, βλέπουμε να φοριέται όλο και πιο βολικά, και όχι μόνο εντός συγκεκριμένων πολιτικών χώρων, και είναι έτοιμος να απλωθεί όπου η ανοχή, ο φόβος, η άγνοια και η (θελημένη ή μη) αφέλεια του αφήνουν χώρο. Πρόσφορο έδαφος για προσηλυτισμό βρίσκει και στον αγώνα για τη γη και τα άλλα ζώα που χρειάζεται άμεσα να σταθεί στα πόδια του, να σηκώσει κεφάλι και να διώξει το κάθε καπέλο. Δεν πρόκειται για καινούριο χούι. Πράσινες πτέρυγες, ψηφοθηρικές παρεμβάσεις για την προστασία της φύσης, επιλεκτική ανάδειξη οικολογικών ζητημάτων και ιδεολογιών, είναι μια συνταγή από παλιά δοκιμασμένη. Η σχέση του ανθρώπου με τη φύση δεν αποτέλεσε μόνο βασικό εργαλείο πάνω στο οποίο στηρίχθηκε η ναζιστική προπαγάνδα, από την οποία σήμερα αντλούν υλικό νεοφασιστικές ομάδες, αλλά μέχρι και σήμερα χρησιμοποιείται ως κύριο όχημα που μεταφέρει φασιστικές αντιλήψεις ακόμα και σε χώρους που δηλώνουν εχθροί του φασισμού.

Τα πρώτα υλικά

Προδρόμους του οικοφασισμού μπορούμε να εντοπίσουμε από τις αρχές του 19ου αιώνα, όταν μια διαποτισμένη από μυστικισμό φυσιολατρία κερδίζει έδαφος στη γερμανία, συνυφασμένη με ένα φυλετικό εθνικισμό. Θεωρητικοί περιβαλλοντιστές της εποχής, όπως ο Arndt και Riehl αντιγράφοντας βολικά επιλεγμένους «νόμους» της φύσης και συγχέοντας τους με ξενοφοβικές αντιλήψεις/τάσεις, δημιουργούν το υπόβαθρο για να γεννηθούν τα πρώτα ρατσιστικά-φυσιολατρικά κινήματα. Έτσι προκύπτει στο δεύτερο μισό του αιώνα το völkisch, το λαϊκό κίνημα που αρνείται να αναζητήσει τα αίτια της αλλοτρίωσης και της περιβαλλοντικής καταστροφής στις κοινωνικές δομές και το βιομηχανικό καπιταλισμό, επιλέγοντας το δρόμο ενός εθνοκεντρικού λαϊκισμού. Η σχέση μεταξύ αίματος και γης, στη συγκεκριμένη περίπτωση των γερμανικών δασών, αποκτά μια μυστικιστική αξία για τη διατήρηση της φυλής. Έτσι οι εβραίοι, που ανήκουν στη μέση αστική τάξη, ένας περιπλανώμενος λαός «χωρίς ρίζες και αυθεντική σχέση με τη γη», και η βιομηχανοποίηση στην οποία τους «εξωθεί η εβραϊκή συνωμοσία», εμποδίζουν τη ρομαντική επιστροφή των γερμανών στη φύση από την οποία θα αντλούσαν τη δύναμή τους.

Κοινωνικός δαρβινισμός

Το ιδεολογικό υπόβαθρο που έθρεψε την αντίληψη της ανωτερότητας των λίγων ισχυρών και της εξόντωσης των υπολοίπων, αναζητήθηκε στη φύση και στο έργο του Δαρβίνου και δικαιολόγησε απέναντι στο λαό γιατί θα έπρεπε να συσπειρωθεί και να στραφεί σε πολέμους ενάντια σε έναν «ξένο εχθρό». Ένας από τους κύριους υποστηρικτές και αγγελιοφόρους του Δαρβίνου, ήταν ο ζωολόγος Haeckel, ο οποίος επινόησε τον όρο «οικολογία», πίστευε στη φυλετική ανωτερότητα του Βορρά και ίδρυσε το γερμανικό Μονιστικό Σύνδεσμο, συνδέοντας τη νέα αυτή επιστήμη με τις völkisch κοινωνικές αντιλήψεις. Πρόκειται για μια περίοδο έντονου νατουραλισμού, όπου οι παρατηρήσεις από τη λειτουργία της φύσης εφαρμόζονται για να ερμηνεύσουν τις κοινωνικές σχέσεις και την ανθρώπινη συμπεριφορά. Σύμφωνα με αυτή τη λογική, ο άνθρωπος και οι κοινωνίες του αποτελούν μέρος της φύσης και κατ’ επέκταση δεν μπορούν παρά να λειτουργούν με αυτούς τους νόμους.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση επιλέγεται βολικά, διαστρεβλώνεται, και εφαρμόζεται χυδαία η θεωρία της φυσικής επιλογής του Δαρβίνου, προωθώντας την επιβίωση του ισχυρότερου, και προβάλλοντας ταυτόχρονα ως μοναδική αλήθεια μια κοινωνική οργάνωση που βασίζεται στην ανισότητα και τον ανταγωνισμό. Με το να προστατεύει η κοινωνία τους όποιους αδύναμους, παρεμβαίνει στη διαδικασία της φυσικής επιλογής, και άρα δεν μπορεί παρά να οδηγηθεί στον εκφυλισμό, εκτός και αν εφαρμοστεί μια τεχνητή διαδικασία για να καλύπτει αυτή τη λειτουργία. Η διατήρηση της καθαρότητας της φυλής, και η προστασία της από τα «ελαττωματικά γονίδια», που βλέπουν στα άτομα με κινητικά προβλήματα και «νοητική υστέρηση», βάζει μπρος την εξόντωση τους και χρησιμοποιείται ως δικαιολογία για τη χρήση της ευγονικής, στην πιο αντιφατική «εφαρμογή φυσικών νόμων» που υπήρξε ποτέ. Πρόκειται για ένα εργαλείο επιστημονικοφανούς αιτιολόγησης βασανισμών και δολοφονιών σε εργαστήρια, εξορίας, στοχοποίησης και υποχρεωτικών στειρώσεων των «ανεπιθύμητων», κάτι που επικαλούνται οι φασίστες μέχρι και σήμερα, και όλα αυτά «κατά τα πρότυπα της φύσης». Ειρωνικό είναι ότι «ευγονικές βελτιώσεις», μαζί με σταδιακή ενσωμάτωση της τεχνολογίας, που θα αντικαθιστά τα φθαρτά φυσικά τμήματα του ανθρώπινου σώματος, επικαλούνται και οι υποστηρικτές του υπερανθρωπισμού, οι οποίοι «προσπαθούν να απελευθερώσουν τον άνθρωπο από την τυραννία που του επιβάλλει η φύση». Ο στόχος και συνδετικός κρίκος λοιπόν δεν είναι να ακολουθήσουν το παράδειγμα της φύσης, αλλά να κυριαρχήσουν στους πάντες και στα πάντα.

Η επιβίωση του ισχυρότερου είναι βέβαια αυτή που εκφράζει την ανταγωνιστική αρχή του καπιταλισμού, η οποία και οξύνεται στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει την επιβολή των κυρίαρχων στην εργατική τάξη, αλλά και το πέρασμα του γερμανικού καπιταλισμού στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο. Αυτό επιτυγχάνεται προσθέτοντας στη συνταγή το ρατσισμό και ανασύροντας τον παραδοσιακό γερμανικό αντισημιτισμό, «φυσικοποιώντας» την εξόντωση των «μη καθαρών» εβραίων που άλλωστε αποκαλούσαν «παράσιτα». Ταυτόχρονα, μέσω της θεοσοφίας, της αριοσοφίας και της ανθρωποσοφίας προστίθενται αποκρυφιστικά στοιχεία από ανατολικές θρησκείες και το μεσαίωνα, αναφερόμενες σε μια προϊστορική «χρυσή εποχή» όπου η άρια φυλή ζούσε σε πλήρη ευμάρεια, ώσπου μέσα από την ανάμειξη της με άλλες φυλές, κατέληξε σε πολέμους, οικονομική και πολιτική ανασφάλεια (στον «εκφυλισμό» που ερμήνευσε τους θανάτους/αρρώστιες των εργατών στη βιομηχανοποιημένη πια γερμανία). Μέσω της αντίληψης της «ανώτερης» άριας φυλής στην οποία ανήκουν οι «καθαρόαιμοι» γερμανοί, της προπαγάνδας που έχει ως σκοπό την «εθνική ενότητα», η συνταγή αυτή πετυχαίνει να οδηγήσει τις μάζες σε πόλεμο εναντίον των «κοινών» εξωτερικών εχθρών (εβραίοι, σλάβοι, ρομά), στην πραγματικότητα σε νέο μοίρασμα της γης μεταξύ των καπιταλιστικών δυνάμεων. Έτσι το πεδίο της μάχης μεταφέρεται από τις ανταγωνιστικές τάξεις στο πεδίο αίματος – φυλής.

Ιδιαίτερα στις αρχές του 20ού αιώνα όλη αυτή η φυσιολατρική συνταγή βρίσκει ζωτικό χώρο στο κίνημα της νεολαίας wandervogel το οποίο επιχειρεί μία «μη πολιτική» απάντηση απέναντι στη βαθιά πολιτισμική κρίση και τις αλλοτριωμένες κοινωνικές σχέσεις μέσω της επιστροφής στη γη και τον κοινοτισμό, επικεντρώνοντας στη βελτίωση του ατόμου, και όχι στα πολιτικά μέσα τα οποία θεωρεί ακατάλληλα ή ανεπαρκή. Αποτέλεσμα αυτής της μη πολιτικής σκοπιάς και πρακτικής, ως απάντηση στα κοινωνικά-οικολογικά ζητήματα, ήταν μια εξέλιξη που αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα προς αποφυγή: μεγάλο μέρος αυτού του κινήματος αποτελεί αργότερα τη ναζιστική νεολαία βρίσκοντας εκεί ένα τόπο όπου μοιράζεται τις οικολογικές του ανησυχίες, υιοθετώντας ταυτόχρονα τη ρατσιστική-ναζιστική ιδεολογία. Άλλωστε το τρίτο ράιχ, όπως και σε ένα βαθμό η φασιστική ιταλία, προώθησε μεθοδευμένα το ιδεολογικό-ψευδοοικολογικό μείγμα και προχώρησε μέσω της πράσινης πτέρυγας, και κυρίως του «πρασινότερου» από τους ναζί Göring, τόσο σε νομοθεσίες όσο και επιλεγμένες πρακτικές προστασίας υδροβιότοπων, δασών και άλλων οικολογικά ευαίσθητων περιοχών. Ταυτόχρονα τάχθηκε κατά της μονοκαλλιέργειας και της χρήσης χημικών στη γεωργία, απαγόρευσε τη ζωοτομία, έθεσε περιορισμούς στο κυνήγι και επέβαλε κανονισμούς για τη σφαγή ορισμένων ζώων. Έτσι κι αλλιώς, όπως αφελώς λέγεται, «ο Χίτλερ ήταν χορτοφάγος»… Προφανώς αυτό δεν σημαίνει ότι η μέριμνα για την προστασία του περιβάλλοντος (ή της υγείας αντίστοιχα, όπως μέσα από το παράδειγμα των «κοινωνικών ιατρείων» των σημερινών φασιστοειδών) συνδέεται απαραίτητα με ρατσιστικές-φασιστικές πολιτικές, αλλά ότι ακόμα και οι πιο φαινομενικά αθώοι σκοποί μπορούν να διαστρεβλωθούν και να χρησιμοποιηθούν ακόμα και για τις μεγαλύτερες γενοκτονίες.

Μετά το Β’ Παγκόσμιο (πολιτική οικολογία και νεοφασισμός)

Μετά το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και την ήττα των δυνάμεων του άξονα, καταρρέουν οι κύριες φασιστικές δυνάμεις της Ευρώπης, ενώ οι φασιστικές και ναζιστικές πρακτικές καταδικάζονται τόσο από τις δίκες της Νυρεμβέργης όσο και από την κοινή γνώμη. Παρόλα αυτά εμφανίζονται κάποιες μικρότερες ομάδες και στη γερμανία. Σε αυτό το κλίμα, ο μανδύας της φυσιολατρίας και της εφαρμογής των «φυσικών νόμων στην κοινωνία» χρησιμοποιείται άλλη μια φορά για να επαναφέρει στο προσκήνιο εθνικιστικά-φασιστικά πρότυπα περί «γονιδιακής καθαρότητας» και διατήρησης της «εθνικής ταυτότητας». Παλιά μέλη του ναζιστικού κόμματος ιδρύουν το Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα και συντάσσουν το 1973 ένα «οικολογικό μανιφέστο» επικαλούμενοι τους «νόμους της φύσης» για να προωθήσουν μια ιεραρχική δόμηση της κοινωνίας. Λόγο για μια «τρίτη οδό, ούτε δεξιά, ούτε αριστερά» κάνουν οι Εθνικοί Επαναστάτες που βασίζονται σε οικολογικά και εθνικιστικά επιχειρήματα και, μέσω της δυναμικής συμμετοχής τους στις αντιπυρηνικές κινητοποιήσεις τη δεκαετία του 70, δημιουργούν νέους διαύλους προσηλυτισμού. Κάποια μέλη των ΕΕ εισχωρούν εκείνη την περίοδο στους νεοεμφανιζόμενους Πράσινους, από όπου όμως διώχνονται ως ακόμα πιο επικίνδυνοι και από τους ναζί, αφού κρύβουν τις πραγματικές τους προθέσεις πίσω από το μανδύα της οικολογίας. Ηγετικό ρόλο στο σκληροπυρηνικό κομμάτι των Πρασίνων έχει και ο Bahro, ένας από του ιδρυτές του κόμματος, ώσπου αποχωρεί θεωρώντας ότι τα πετυχημένα για αυτόν παραδείγματα ναζιστικών πρακτικών δεν αξιοποιούνται και στρέφεται σε μια έντονα θρησκευτική προσέγγιση και στο new age κίνημα. Αργότερα, ιδρύει μια πιλοτική οικο-κοινότητα με τη χρηματοδότηση της κυβέρνησης της σαξονίας. Για τον Bahro και τους υποστηρικτές του η απάντηση στην οικολογική κρίση μπορεί να δοθεί μόνο μέσω μιας απολυταρχικής, θεοποιημένης κυβέρνησης, έναν, όπως λέει, «πράσινο αδόλφο».

Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 παρατηρείται σημαντική κίνηση στο χώρο των νεοναζιστών με τη δημιουργία νέων ομάδων και κομμάτων που χρησιμοποιούν για ακόμα μια φορά τις θεματικές του περιβάλλοντος και των άλλων ζώων στη δοκιμασμένη πια συνταγή για την άνοδο του φασισμού. Το Φιλελεύθερο Γερμανικό Εργατικό Κόμμα (F.A.P.) το οποίο θεωρεί «ζώα, φύση και ανθρωπότητα ως μία ενότητα» στηρίζει ανοιχτά τις ναζιστικές ιδέες, επιθυμεί την ένωση όλων των φασιστικών ομάδων υπό την αιγίδα ενός νέου εθνικοσοσιαλιστικού γερμανικού εργατικού κόμματος, και στρατολογεί σκίνχεντ και φανατικούς οπαδούς του ποδοσφαίρου, θυμίζοντας πρόσφατες γηπεδικές εμπειρίες ναζιστικού χαιρετισμού εδώ. To 1982 ιδρύεται το Οικολογικό Δημοκρατικό Κόμμα από τον Herbet Gruhl, επίσης ιδρυτικό μέλος του κόμματος των γερμανών Πρασίνων από όπου είχε πια αποχωρήσει, προωθεί ρατσιστικές πολιτικές χρησιμοποιώντας δαρβινιστική-οικολογική γλώσσα, και προβάλλει ως λύση για το «πρόβλημα του υπερπληθυσμού» το θάνατο των μεταναστών, αφού έχουν απομακρυνθεί από το φυσικό τους τόπο.

Στον υπερπληθυσμό του πλανήτη αποδίδει άλλωστε σήμερα η κυριαρχία την περιβαλλοντική κρίση, ακολουθώντας τη θεωρία των πατέρων του οικοφασισμού, όπως του φινλαδού Pentti Linkola, σε μια προσπάθεια αποπροσανατολισμού της αναζήτησης των πραγματικών αιτίων στην ιδιοκτησία και τη διαχείριση της γης και των φυσικών πόρων. Απόλυτη αξία σύμφωνα με τον Linkola και τους συνεχιστές του αποτελεί η διασφάλιση της συνέχισης της ζωής, όχι τόσο της ανθρώπινης, αλλά συνολικά, και για αυτό το λόγο δέχεται με χαρά οτιδήποτε μπορεί να μειώσει τον ανθρώπινο πληθυσμό που τη θέτει σε κίνδυνο.

Από αυτό το ψευδοεπιχείρημα προκύπτει και ο κεντρικός στόχος των οικοφασιστών: μια (όχι απαραίτητα στρατιωτικού τύπου) δικτατορία από «φωτισμένους» οικολογικά ηγέτες που θα επιβάλει τα «απαραίτητα μέτρα» μείωσης του πληθυσμού και της καταστροφικής του δραστηριότητας στον πλανήτη, φέρνοντας έτσι την οικολογική ισορροπία, προς όφελος της φύσης και του ίδιου του ανθρώπινου είδους που οδηγείται στην αυτοκαταστροφή. Ακολουθώντας τη συνηθισμένη τακτική του, μπροστά στην απειλή της καταστροφής, οικολογικής, κοινωνικής, οικονομικής, ο ολοκληρωτισμός προβάλλεται ως η μία και μόνη ικανή και αναγκαία λύση.

Αξίζει να αναφερθεί η μέχρι και σήμερα επιρροή της μυστικιστικής ανθρωποσοφίας του Steiner, μιας παραλλαγής της θεοσοφίας, που υποστηρίζει την ύπαρξη ενός αντικειμενικού πνευματικού κόσμου, προσβάσιμου μέσω της διανόησης και της εσωτερικής ανάπτυξης, ενώ ταυτόχρονα παραμερίζει τη σημασία της επιστήμης και της υλικής φύσης του ανθρώπου. Η φυλή, συνεχίζει ο Steiner, είναι που καθορίζει και το επίπεδο του κάθε ανθρώπου σε αυτήν την πνευματική εξέλιξη, στο ψηλότερο σκαλοπάτι της οποίας βρίσκεται η άρια. Ο ίδιος ήταν υποστηρικτής της φυσικής καλλιέργειας χωρίς λιπάσματα και χημικά και της βιοδυναμικής γεωργίας, η οποία επέτρεπε την πνευματική διάδραση μεταξύ καλλιεργητή και γης. Πάνω στην ανθρωποσοφία βασίστηκε και η Παγκόσμια Λίγκα για την Προστασία της Ζωής, περιβαλλοντική οργάνωση που ιδρύθηκε το 1958 από τον πρώην ηγέτη της χιτλερικής νεολαίας Haverbeck, που υποστηρίχθηκε με τη συμμετοχή μελών του γερμανικού κόμματος των ρεπουμπλικάνων, και η οποία συνδέει την προστασία του περιβάλλοντος με ρατσιστικές ιδέες και την αναβίωση του völkisch κινήματος.

Η ανθρωποσοφία εξακολουθεί να βρίσκει απήχηση σε πολλά άτομα που αναζητούν μια εναλλακτικού, και πιο κοντά στη φύση, τύπου εκπαίδευση, αποτελώντας τη βάση της εκπαιδευτικής μεθόδου Steiner που χρησιμοποιείται στα περισσότερα από 1200 Waldorf Schools σε 60 χώρες σήμερα. Ταυτόχρονα προβάλλεται ως η θεωρητική βάση λειτουργίας πολυεθνικών, όπως η εταιρία βιολογικών προϊόντων Weleda και το τμήμα καλλυντικών της Demeter, ενώ ανθρωποσοφιστής ήταν και ο ιδρυτής της Siemens, η οποία, εκτός των άλλων, έχει εμπλακεί και στον τομέα της πυρηνικής ενέργειας. Τη διάδοση της ανθρωποσοφίας στηρίζει και το Ίδρυμα Bertelsmann όπου ανήκει και το μεγαλύτερο μέρος του ομώνυμου πολυεθνικού ομίλου μμε, διαχέοντας τις ιδέες του στον τομέα της παιδείας και της έρευνας και προωθώντας την κατάργηση της δωρεάν εκπαίδευσης και της ακαδημαϊκής αυτονομίας.

Τώρα τι γίνεται…

Δυστυχώς σήμερα το μακρύ χέρι του οικοφασισμού, όχι μόνο δεν έχει κοπεί αλλά συνεχίζει να απλώνεται. Στο επίπεδο ψηφοθηρικών ισορροπιών παρατηρούμε από μακριά τις διαβουλεύσεις περί νόμων για ζώα συντροφιάς όπου προτείνονται επιτροπές με τη συμμετοχή φιλόζωων και κυνηγών πιθανών ψηφοφόρων. Ακούμε με αηδία το ενδιαφέρον των πλεύρηδων και των μιχαλολιάκαινων για τα αδέσποτα, τις τακτικές κωλοτούμπας τους όταν μιλούν για την ευζωία των γουνοφόρων και στη συνέχεια κάνουν επερωτήσεις στη βουλή για τους «βανδαλισμούς» κατά τη διαμαρτυρία στη διεθνή έκθεση γούνας, προωθώντας τη δίωξη των δράσεων όπως η απελευθέρωση των μινκ στην Καστοριά με τρομονόμο, κατά το παράδειγμα άλλων ευρωπαϊκών χωρών. Βλέπουμε τα στρατιωτάκια τους να δολοφονούν μετανάστες υπό την προστασία των αρχών και στη συνέχεια τα κεφάλια να τις καλούν για να κυνηγήσουν όσους φολιάζουν ζώα, καθώς και τις δηλώσεις των κασιδιάρηδων που, όταν δεν αναφέρονται υπέρ της δικής τους οπλοφορίας, βρίσκουν χρόνο να δηλώσουν ότι «σιχαίνονται το κυνήγι» ή για να αναφερθούν στο σεβασμό στα ζώα, «ανθρώπινα και μη» (αντιγράφοντας ακόμα και τη γλώσσα του κινήματος). Κι αν κάποιοι τρέφουν μια διαστρεβλωμένη φυσιολατρία και αισθάνονται πραγματική ανησυχία για την περιβαλλοντική κρίση, κάποιοι άλλοι δείχνουν το πραγματικό τους πρόσωπο όταν η καταστροφή της φύσης έρχεται από μεγαλοεπενδυτές όπως στην περίπτωση των Σκουριών. Εκεί βέβαια, έχουν ξεχάσει ακόμα και το «έξω οι ξένοι».

Με μεγαλύτερη ακόμα φρίκη, και ακόμα και απόγνωση, παρατηρούμε όσους είναι έτοιμοι να πέσουν (ηθελημένα ή αφελώς) στην παγίδα των ρητόρων και των δημαγωγών, αποτελώντας τελικά συνένοχους στον εκφασισμό της κοινωνίας, όταν καταγγέλλουν πρόσφυγες επειδή έφαγαν σκύλους, ενώ τα γουρούνια, μοσχάρια, γαλοπούλες, κότες, ψάρια, χταπόδια, αστακοί που τρώνε οι ίδιοι είναι μια χαρά. Αυτός όμως είναι και ένας από τους συνηθισμένους κινδύνους της μονοθεματικής κοντόφθαλμης προσέγγισης του ζητήματος, αποκομμένης από τις κοινωνικές του ρίζες, οι οποίες σε μεγάλο βαθμό εξηγούν και δικαιολογούν τους πρόσφυγες που τρώνε σκύλους, βάζουν όμως στο σκαμνί όσους εκμεταλλεύονται όλα τα παραπάνω ζώα, και τον «καταναλωτή» που τους επιβραβεύει. Κι όμως, σε μεγάλο βαθμό, το ίδιο σκεπτικό και οι ίδιοι μηχανισμοί που συντηρούνται από τέτοιου είδους χορτάτους σχολιαστές οδηγούν στην καταπίεση και εκμετάλλευση των «ξένων»/«άλλων», είτε αυτοί είναι άνθρωποι, είτε άλλα ζώα. Δεν είναι τυχαίο ότι οι σημερινοί οικοφασίστες θέτουν το θέμα της μουσουλμανικής θρησκευτικής σφαγής (χαλάλ) χωρίς δηλαδή αναισθητοποίηση, μαζί με το ότι, για να πραγματοποιηθεί χρειάζεται να «απασχοληθούν στο σφαγείο μουσουλμάνοι», σε μια εμετικού χαρακτήρα προσπάθεια σύνδεσης του συναισθήματος, που μπορεί να προκαλέσουν οι εικόνες σφαγής, με «τους ξένους που τρώνε τις δουλειές». Αντίστοιχα οι ομοϊδεάτες τους στη ναζιστική γερμανία είχαν στραφεί κατά του εβραϊκού τρόπου σφαγής (κόσερ).

Εδώ και σήμερα λοιπόν, φαίνεται ξεκάθαρα ότι η ενασχόληση με τη γη και τα ζώα στο σύνολό τους, εκτός ενός κοινωνικοπολιτικού πλαισίου, αποτελεί για άλλη μια φορά μια πλατφόρμα προπαγάνδισης και επιβολής εθνικιστικών-φασιστικών ιδεολογιών. Το γεγονός ότι αρκετά άτομα και ομάδες που ασχολούνται σήμερα με το ζήτημα των άλλων ζώων περιορίζονται σε αποσπασματικές φιλοζωικές δράσεις και διατροφικές επιλογές, ή ότι συχνά ο χώρος της οικολογίας θεωρείται από μερικούς ως ξεχωριστό μέτωπο δράσης, καθιστά το έργο αυτών των ομάδων όχι μόνο ευάλωτο αλλά και επικίνδυνο. Τόσο η αδυναμία ή άρνηση πολιτικών χώρων να συνδέσουν το ζήτημα της απελευθέρωσης των άλλων ζώων και της γης με τον αγώνα για την κοινωνική απελευθέρωση, ή η τάση τους να το μεταθέτουν για έναν κοινωνικό παράδεισο (αναρωτιόμαστε πώς θα υπάρξει αυτός αν ακόμα έχουμε εξουσιαστικές λογικές και πρακτικές απέναντι σε οποιοδήποτε έμβιο ον) όσο και η έλλειψη ενδιαφέροντος πολλών που ασχολούνται με τα άλλα ζώα ή την οικολογία να εντοπίσουν και να παλέψουν τις ρίζες του και να συνδέσουν το αγώνα τους με αυτόν ενάντια στο πολύπλευρο εξουσιαστικό πλέγμα, αφήνουν τελικά χώρο για κακόβουλες παρερμηνείες, υιοθετήσεις και ψηφοθηρικά καπελώματα.

Στο δρόμο, στο δρόμο…

Τόσο στον ελλαδικό χώρο όσο και αλλού, κάπως έτσι φτάνουμε να βλέπουμε διάφορα φασιστοειδή να βρίσκουν μέσα στο κίνημα για τα Δικαιώματα των Ζώων ή ακόμα και σε αυτό της Απελευθέρωσης όλων των Ζώων και της Γης, ένα πεδίο όπου προσπαθούν να απλώσουν τον μισανθρωπισμό τους. Προσεγγίζουν τις δράσεις τους, φτάνουν να μιλούν για ισότητα μεταξύ όλων των ειδών και να αυτοπροβάλλονται ως αντισπισιστές, ακόμα και να διοργανώνουν ή να συμμετέχουν σε πορείες και παρεμβάσεις κατά της αιχμαλωσίας, του βασανισμού και της δολοφονίας γουνοφόρων ζώων. Ακόμα τάσσονται ενάντια στον άγριο βασανισμό (των άλλων μόνο) ζώων σε εργαστήρια πειραμάτων, δηλώνουν αλληλεγγύη σε πρώην ομοϊδεάτες τους που ελευθερώνουν ζώα από κλουβιά, και χρησιμοποιούν τον αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση των ζώων σε τσίρκο ως τρόπο να στοχεύσουν τους «γύφτους».

Ίσως από τα πιο γνωστά παραδείγματα αποτελεί η περίπτωση του ιδρύματος της Bardot στη γαλλία, μίας από τις μεγαλύτερες και πλουσιότερες ομάδες για την προστασία των άλλων ζώων. Η ίδια πρόκειται για άτομο με χυδαίες απόψεις περί φυλής και θρησκείας, και στενούς δεσμούς με το Εθνικό Μέτωπο του Le Pen. Τόσο το ίδρυμα όσο και η ίδια στηρίζουν οικονομικά την Sea Shepherd, μια 35ετή οργάνωση που δημιουργήθηκε όταν κάποια μέλη της Greenpeace αρνήθηκαν να συμμορφωθούν στο συμβολικό πλέον ακτιβισμό της, και κήρυξαν πόλεμο στη βιομηχανία της φαλαινοθηρίας και του κυνηγιού φώκιας, δίνοντας πραγματικές μάχες με τα φαλαινοθηρικά της στους ωκεανούς. Η ίδια οργάνωση δέχεται τη δημόσια και οικονομική υποστήριξη της Bardot και έχει δώσει το όνομά της σε ένα από τα πλοία με τα οποία επιχειρεί τις αποστολές της. Πίσω στη Γαλλία, η παρουσία του ιδρύματος σε διαμαρτυρίες κατά της γούνας προκαλεί διχασμούς ανάμεσα σε ομάδες, που από τη μια θέτουν ως προτεραιότητα την παρέμβασή τους ενάντια σε όσους θησαυρίζουν από τον εγκλεισμό και τη βίαιη θανάτωση ζώων, κι από την άλλη δεν επιθυμούν καμία κοινή παρουσία με τη δηλωμένη ρατσίστρια.

Μια ενδιαφέρουσα απάντηση φαίνεται να δόθηκε σε μια νεκρή πλέον φασιστική οργάνωση για τα άλλα ζώα στην ολλανδία, όταν διοργάνωσε μια εκστρατεία ενάντια στα τσίρκα. Αν και αρκετοί αποφάσισαν να μην αντιπαρατεθούν μαζί της (είτε γιατί θεώρησαν σημαντικότερη τη διαμαρτυρία, είτε με τη λογική του να αφήσουν φασίστες και εκμεταλλευτές-βασανιστές άλλων ζώων να αλληλοεξοντωθούν), κάποια άτομα κατέβηκαν σε αντιπορεία με συνθήματα κατά των τσίρκων και αντιφασιστικά μαζί. Το άμεσο αποτέλεσμα ήταν η σύγκρουση μεταξύ πορείας και αντιπορείας, ενώ οι ιδιοκτήτες και εργαζόμενοι του τσίρκου μπλέχτηκαν κι αυτοί. Η διοργάνωση αντιπορειών όμως συνεχίστηκε, ώσπου η φασιστική οργάνωση έγινε ανενεργή και διαλύθηκε.

Προφανώς το κίνημα για την απελευθέρωση όλων των ζώων και της γης στέκεται εχθρικά απέναντι σε κάθε είδους οικολογικά ανήσυχο φασιστικό στοιχείο. Θα μπορούσαμε εύκολα, απέναντι στην επιλεκτική εμμονή του Δαρβίνου, και κυρίως των συνεχιστών του, σε ένα και μόνο παράγοντα του αγώνα για την επιβίωση, που μεταφράζεται τελικά στο “όλοι εναντίον όλων”, να αντιπαραβάλουμε την αλληλοβοήθεια του Κροπότκιν, ως πιο κρίσιμο και αποτελεσματικό εξελικτικό μηχανισμό. Όμως η ουσία δεν βρίσκεται εκεί, αλλά στο ότι έτσι κι αλλιώς δεν αναζητούμε και δεν δεχόμαστε να φορέσουμε νόμους, κοινωνικούς και ηθικούς, φτιαγμένους έξω από εμάς, έστω κι αν αυτοί έρχονται από «ερμηνευτές» της φύσης, μέρος της οποίας είμαστε κι εμείς. Αγωνιζόμαστε για την ελευθερία να φτιάχνουμε ισότιμα τους δικούς μας κώδικες και παλεύουμε όποιες και όποιους προσπαθούν να μας επιβάλουν τους δικούς τους, πίσω από τον όποιο «καλό σκοπό». Με τον ίδιο τρόπο δεν προσπαθούμε να φορέσουμε τους δικούς μας νόμους και ερμηνείες της φύσης σε άλλα έμβια όντα. Το δικό μας πρόταγμα είναι να διευρύνουμε τα όρια της σφαίρας της απελευθέρωσης της ανθρώπινης κοινωνίας από κάθε μορφή εκμετάλλευσης και κυριαρχίας και στα άλλα ζώα και στη γη. Οραματιζόμαστε το τέλος της αντιμετώπισης των ζώων και της γης ως ιδιοκτησία. Δεν μιλάμε για καμία μεταφυσική σύνδεση με τη γη ή φυσιολατρία, ούτε από την άλλη περιοριζόμαστε στη χρηστικού τύπου οικολογική ισορροπία, μόνο και μόνο ώστε να μη χαλάσει η τροφική αλυσίδα που μας θρέφει. Μιλάμε για την αυτοδιάθεση του κάθε ζώου. Δεν δαιμονοποιούμε ούτε την τεχνολογία ούτε την «ανθρώπινη φύση», αλλά αναζητούμε τα αίτια της σημερινής κατάστασης σε όσους έχουν οικονομικά συμφέροντα, ή ιδιοκτησίας, δύναμης και εξουσίας από αυτήν. Και προφανώς ούτε θέλουμε, ούτε υπάρχει τίποτα κοινό, ούτε ως προς την αντίληψη, ούτε ως προς το στόχο, με όσους και όσες δέχονται και αναπαράγουν αντίστοιχα κυριαρχικά πρότυπα και σκεπτικά.

Κι αναρωτιόμαστε…

Ένας προβληματισμός που προκύπτει από τον αγώνα για την ολική απελευθέρωση, όλων εξίσου δηλαδή των ζώων και της γης, όμως είναι ο εξής: Πώς μπορεί να τεθεί και το ζήτημα των άλλων ζώων και της περιβαλλοντικής καταστροφής χωρίς την ταμπέλα και τους κινδύνους του μονοθεματισμού; Για παράδειγμα σε μια αντιπολεμική πορεία, σε ένα αντιφασιστικό κείμενο, ή σε μία εκδήλωση για πολιτικούς κρατούμενους, η αναφορά αντίστοιχα στα μη ανθρώπινα θύματα, στα ζητήματα καθαρότητας της φυλής και επιβολής σε άλλα είδη, ή στους κρατούμενους που διώκονται για δράσεις ελευθέρωσης άλλων ζώων, μπορεί να θεωρηθεί υπερβολική υπό το πρίσμα των γραμμικών προτεραιοτήτων («εδώ χάνονται άνθρωποι…»). Από την άλλη, μια γενικότερη αναφορά στα θύματα, στο φασισμό, ή στους πολιτικούς κρατούμενους, στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων δεν φαίνεται, ούτε ως προς την πρόθεση ούτε ως προς την αντίληψη, να περιλαμβάνει τα παραπάνω. Ενώ μπορεί στο μυαλό όσων παλεύουν ενάντια στο σπισισμό οι παραπάνω δράσεις και λόγος να περιλαμβάνουν ΟΛΑ τα ζώα, τη γη, τα νερά και τα φυτά, σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί κάτι αυτονόητο χωρίς να συγκεκριμενοποιηθεί. Το να τονίζεις και άλλες πτυχές, δεν είναι ανταγωνιστικό ως προς την αναφορά στους ανθρώπους, και δεν επιχειρεί να μονοθεματοποιήσει την όποια δράση, αλλά αντίθετα να τη διευρύνει. Με την ίδια λογική που δεν πιστεύουμε ότι υπάρχουν ανώτεροι άνθρωποι, φύλο, φυλές, έτσι δεν βλέπουμε να υπάρχουν ανώτερα είδη. Αυτό που πιστεύουμε είναι ότι απέναντι σε μια πολυμέτωπη επίθεση, χρειάζεται και πολυμέτωπη απάντηση.

Ψάχνοντας λύσεις μέσα από προβληματισμό, συνδιαμόρφωση και εμπειρίες, βρίσκουμε στο δρόμο μας αναπόφευκτα το ζήτημα των διαφορών ανάμεσα στις ομάδες για τα Δικαιώματα των ζώων (που μπορεί να συνδέονται με αυτά των ανθρώπων) σε σχέση με τις ομάδες που προτάσσουν την Απελευθέρωση όλων των ζώων και της γης. Τα δικαιώματα παραχωρούνται από τους θεσμούς της κυριαρχίας. Δικός μας στόχος είναι να μην υπάρχει κυριαρχία. Ως προς το ζήτημα της δικής μας συμμετοχής στον αγώνα, δεν παίρνουμε κανένα ρόλο συνηγόρου των άλλων ζώων. Είναι εξίσου υποκείμενα και όχι αντικείμενα της απελευθέρωσής τους. Αρκεί να θυμίσουμε τα εκατοντάδες παραδείγματα όπου ελέφαντες, αρκούδες, γουρούνια, χιμπατζήδες βρίσκουν την κατάλληλη στιγμή για να προσπαθήσουν να αποδράσουν, για να τραυματίσουν πολλές φορές θανάσιμα τους εκμεταλλευτές τους, με τρόπους που απλά δεν μπορούν να ερμηνευτούν ως αντανακλαστικά επιβίωσης. Ακολουθεί βέβαια καταστολή στη χειρότερη μορφή της και χωρίς καμία ιδιαίτερη αντίδραση -πόσο μάλλον αλληλεγγύη- τουλάχιστον από την πλευρά των παρευρισκόμενων ανθρώπινων ζώων.

Ταυτόχρονα αναγνωρίζουμε ότι όσο οι κυρίαρχες δομές δεν πιέζονται με τον ένα ή τον άλλον τρόπο προφανώς δεν παραχωρούν τίποτα. Στην περίπτωση των άλλων ζώων αυτό γίνεται ακόμα πιο ξεκάθαρο, αφού με τη χρήση εκτεταμένης, συστηματικής βίας εναντίον τους, και το καθεστώς σκλαβιάς στο οποίο βρίσκονται, δεν είναι σε θέση να ασκήσουν καμία ουσιαστική πίεση ή να προχωρήσουν σε κάποιου είδους μαζική αντίσταση. Είναι αφελές λοιπόν να πιστεύουμε ότι η όποια εξουσία θα παραχωρεί σταδιακά δικαιώματα που θα καταλήξουν στην κατάργηση της εκμετάλλευσής τους. Αντίθετα, οι κυρίαρχες δομές θα προσπαθήσουν, όπως κάνουν ήδη, να χωρίσουν όσους μάχονται προς αυτήν την κατεύθυνση σε σκληροπυρηνικούς ακτιβιστές που θα χαρακτηρίζονται ως τρομοκράτες και θα διώκονται ως τέτοιοι, και σε νομοταγείς φιλόζωους από την άλλη, που θα τους επιτρέπεται η «διαβούλευση» όσο δεν αποτελούν σημαντική πολιτική ή οικονομική απειλή. Στον ελλαδικό χώρο σήμερα υπάρχει έντονος προβληματισμός για τη συμμετοχή σε πορείες ή διαδηλώσεις όπου υπερισχύουν τα χαρακτηριστικά των φιλοζωικών ομάδων για τα δικαιώματα των ζώων, που βασίζονται στα επικοινωνιακά τρικ, χρησιμοποιούν πρακτικές, και παρουσιάζουν μαζί με τα μμε προτάγματα πολύ διαφορετικά από αυτά των κατά πολύ μικρότερων ομάδων που παλεύουν για την απελευθέρωση όλων των ζώων. Κι ενώ οι μικρές ομάδες είναι πιο κατάλληλες και ευέλικτες ως προς άμεσες δράσεις ελευθέρωσης, ο λόγος τους κινδυνεύει να σκεπάζεται και να διαστρεβλώνεται σύμφωνα με τις προθέσεις του καθενός και της καθεμιάς. Ας αναλογιστούμε λοιπόν, ο καθένας και η καθεμιά, τις ευθύνες μας.

Μια τελική σκέψη. Πράγματι η λογική της επιβίωσης του ισχυρότερου οικονομικά, κοινωνικά, μυικά, ή όσων έχουν «γερότερο στομάχι», είναι άκρως συνδεδεμένη με το φασισμό, και προκαλεί φασιστικές και κανιβαλιστικές συμπεριφορές. Κι όμως, τη συναντάμε σε πολλές πτυχές της καθημερινότητάς μας. Συμφωνούμε στο ότι μπορούμε να κοιτάξουμε γύρω μας για να πάρουμε παράδειγμα από τα άλλα ζώα και τη φύση και να δούμε τις ομοιότητες μας με αυτά. Έτσι κι αλλιώς, βασικό συστατικό του φασισμού και του ρατσισμού είναι η εστίαση στη διαφορετικότητα για να δικαιολογηθούν στη συνέχεια ανωτερότητες και κατωτερότητες. Όμως το πού διαλέγουμε να κοιτάξουμε και να εστιάσουμε είναι θέμα επιλογής, ή όπως έχει ειπωθεί, μια «κατά βούληση κίνηση και άρα μια παρούσα ελευθερία». Είναι, τελικά, βασικό συστατικό της απελευθέρωσής μας. Με αυτό το σκεπτικό επιλέγουμε και επιμένουμε να εστιάζουμε στα πάμπολλα παραδείγματα της αλληλοβοήθειας, της αλληλεγγύης, της πολυμορφίας, της δημιουργίας, της συνύπαρξης που καταφέρνει να χωρέσει όλες τις διαφορές, όταν αυτές δεν λειτουργούν εναντίον της, και τελικά, στη ζωή με ελευθερία και αξιοπρέπεια, και όχι απλά στην επιβίωση.

Aλογόμυγες

Μπορείτε να κατεβάσετε την μπροσούρα από εδώ.


Φεβ 19 2013

ΑΠΟΠΗΓΑΔΙ – ΣΚΟΥΡΙΕΣ: ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΞΕΖΟΥΜΙΣΜΑ ΤΗΣ ΓΗΣ

canary

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ ΣΤΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΟΥ ΑΠΟΠΗΓΑΔΙΟΥ ΠΟΥ ΠΕΡΝΑΝΕ ΑΠΟ ΔΙΚΗ ΤΕΤΑΡΤΗ 20/2 – 9 π.μ. ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ ΧΑΝΙΩΝ

Για άλλη μια φορά στο πλαίσιο της ευρύτερης καταστολής, με σκοπό να καταβροχθίσουν ότι έχει απομείνει και από την άλλη να μας πείσουν ότι αυτό είναι αναπόφευκτο, το κράτος και τα μαγαζάκια του, εξυπηρετώντας τα συμφέροντα των πολυεθνικών, προσπαθούν να φιμώσουν τους αγωνιστές και να τους στείλουν στον καναπέ τους. Ακόμα χειρότερα, πέρα από το «μάθημα» που θέλουν να δώσουν σε όσους ανθρώπους αντιδρούν, προσπαθούν να λειτουργήσουν παραδειγματικά σε όσους εξετάζουν ακόμα το ενδεχόμενο να σηκωθούν από αυτόν, να βγουν στους δρόμους, στα δάση, στα βουνά και να υπερασπιστούν τους ίδιους, τα άλλα ζώα και τη φύση.
Από την κατασκευή του καταστροφικού αιολικού «δάσους» της γαλλικής πολυεθνικής EDF και των θυγατρικών της στο Αποπηγάδι, μέχρι το ξερίζωμα φυσικών ζωντανών δασικών εκτάσεων για την εγκατάσταση μεταλλείων χρυσού και χαλκού της ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΧΡΥΣΟΣ (θυγατρικής της καναδικής πολυεθνικής Eldorado Gold Corporation) στις Σκουριές της Β.Α. Χαλκιδικής, παίζεται ένα έργο που δεν έχει ξεκινήσει τώρα. Από την αρχή της συστηματικής εξόρυξης τα ορυχεία αποτελούσαν πηγή αιματοβαμμένου πλούτου πάνω στις πλάτες ανθρώπινων και μη δούλων, ξεζουμίζοντας και δηλητηριάζοντας τους ίδιους και τη γη. Σήμερα αντί για τα καθρεφτάκια στους ιθαγενείς, μας πουλάνε παραμύθια πράσινης ανάπτυξης, επενδύσεων και θέσεων εργασίας που, όχι μόνο δεν πείθουν κανένα, αλλά δείχνουν και το θράσος τους. Από τη μια μαστίγιο και εξαθλίωση που οι ίδιοι δημιούργησαν και από την άλλη η λύση-καρότο. Και αυτοί που δεν πείθονται, βρίσκονται στο στόχαστρο.
Καταστολή, προσαγωγές, συλλήψεις και μπόλικο ξύλο από εταιρείες, κράτος και τους μπράβους τους που επιτίθενται άμεσα ή με πιο περίτεχνα «δημοκρατικά» μέσα και κατηγορίες καθημερινής πλέον χρήσης: τελικά ποιοι πάνε να «προκαλέσουν βαριές σωματικές βλάβες» τώρα και στο μέλλον καταστρέφοντας νερό, γη, οξυγόνο, και όσους εξαρτώνται από αυτά; Η εφαρμογή του νόμου και η δικαιοσύνη τους βρίσκουν στο λεξικό της εξουσίας ορισμούς πολύ διαφορετικούς από τους δικούς μας. Στο δικό μας λεξικό ερμηνεύονται ως τραμπουκισμός, επιβολή των συμφερόντων τους, στοχοποίηση, λεηλασία. Αυτά που ονομάζουν «παράνομη βία», «στάση», «αντίσταση» και «ηθικό αυτουργό» για μας σημαίνουν υπεράσπιση της ζωής με λόγο και με πράξη και ανάγκη για συλλογικοποίηση του αγώνα.
Η θέληση για εξουσία και υποταγή δεν σταματά πουθενά. Ούτε πάνω στους ανθρώπους, ούτε στα άλλα ζώα, ούτε στη γη που τους δίνει ζωή.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΤΟ ΑΠΟΠΗΓΑΔΙ ΚΡΗΤΗΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΣΚΟΥΡΙΕΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ

ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΜΕ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΟΜΑΣΤΕ
ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΕΣ/ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ/ΟΙ

Αλογόμυγες


Φεβ 4 2013

Ρε παιδιά, να το κάναμε «μπάτσοι-φασίστες-δολοφόνοι;»

Ρε παιδιά, να το κάναμε «μπάτσοι-φασίστες-δολοφόνοι;»

Προφανώς η αλληλεγγύη μεταξύ συντρόφων και συντροφισσών όπως και η σημασία της όλη αυτήν την περίοδο επιθέσεων στις καταλήψεις είναι δεδομένες, και θυμίζει σε κράτος, Δένδιες και φασισταριά όλων των ειδών ότι τέτοιου είδους κινήσεις αντί να μας διαλύουν μας εξοργίζουν, μας ενώνουν και μας δυναμώνουν ακόμα περισσότερο. Μέσα σε όλο αυτό το κλίμα, ήταν ίσως κωμικοτραγική η σκηνή στην Ευελπίδων, όταν αλληλέγγυοι σύντροφοι και συντρόφισσες φώναζαν συνθήματα καθώς αφήνονταν ελεύθερα άτομα που στο πλαίσιο της ολικής απελευθέρωσης προχωρούν σε αντισπισιστική δράση. «Σκυλιά φυλάτε τα αφεντικά σας» στους ματάδες της Ευελπίδων και το γνωστό σύνθημα έξω από τη ΓΑΔΑ για τους μπάτσους-γουρούνια-δολοφόνους, που όμως δεν μας ενώνει όλους. Τουλάχιστον όχι όσες και όσους αντιλαμβάνονται τα γουρούνια ως καταπιεσμένους αντί για καταπιεστές, και δεν θεωρούν υποτιμητικό το να τους αποκαλούν ζώο. Για την ακρίβεια το πρόβλημα είναι να μην είσαι «ζώο», δηλαδή να μην έχεις ζωή, να είσαι νεκρός μέσα σου, να καταπιέζεις και να δολοφονείς απλά επειδή μπορείς κι έτσι σου είπαν, ή για να κερδίσεις λεφτά και εξουσία.

Ο λόγος που χρησιμοποιούμε είναι με ελάχιστες εξαιρέσεις λιγότερο ή περισσότερο σπισιστικός, ενισχύει δηλαδή τη διάκριση μεταξύ των ειδών σε ανώτερα και κατώτερα, με όλες τις συνέπειες που προκύπτουν από αυτήν όπως και οποιαδήποτε άλλη αυθαίρετη διάκριση. Όμως οι λέξεις είναι πολιτικές. Οι λέξεις διαμορφώνουν σε μεγάλο βαθμό τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο και τον τρόπο με τον οποίο στεκόμαστε μέσα σε αυτόν. Οι λέξεις εκφράζουν, πλάθουν και μπορούν να απελευθερώσουν τη σκέψη μας. Είναι ο κύριος μοχλός για να διαμορφώνουμε ισότιμες σχέσεις και το βασικό εργαλείο με το οποίο απευθυνόμαστε κοινωνικά. Για αυτό και οι λογοκρισίες και τα φίμωτρα είναι όπλα κατά της ελευθερίας. Η γλώσσα καλύπτει ή ξεμπροστιάζει την εκμετάλλευση. Προφανώς άλλο τα λόγια και άλλο οι πράξεις, όμως το τι αποφασίζεις και τελικά λες ή δεν λες είναι και αυτό πράξη που σημαίνει πολλά.

Ο σπισισμός δεν μπορεί να επιβιώσει χωρίς διαστρεβλώσεις και ψέματα. Τι σημαίνει «εκτροφείο» αν όχι φυλακή αναγκαστικής και βίαιης τεχνητής γονιμοποίησης, όπως και βίαιου αποχωρισμού του μικρού από τη μάνα του, πριν ακόμα πιει το γάλα που χρειάζεται, μην και λείψει από τα ράφια του σουπερ μάρκετ; Τι σημαίνει «σφαγή» αν όχι ένας πιο ήπιος και αποδεκτός όρος για την εν ψυχρώ δολοφονία; Τι σημαίνει «χοιρινό» αν όχι νεκρή σάρκα γουρουνιού; Ας το πουν έτσι στις διαφημίσεις τους… Τι σημαίνει «εξημέρωση» αν όχι μια μεγάλης διάρκειας καταπίεση με σκοπό την πλήρη υποταγή και εκμετάλλευση γενιών και γενιών; Από πού και ως πού μια φυλακή ζώων βαφτίζεται «κήπος»; Τι σημαίνει «λαθροθηρία» και «υπεραλίευση», αν όχι ένας άλλος τρόπος για να πουν ότι κάποιο κυνήγι και κάποιο ψάρεμα είναι καλό; Ότι δηλαδή αυτό που τους ενδιαφέρει είναι οι αριθμοί και όχι τα πρόσωπα;

Είμαστε όλοι και όλες ζώα και δεν υπάρχει τίποτα υποτιμητικό σε αυτό. Τα γαϊδούρια δεν είναι αναίσθητα και οι κότες δεν είναι δειλές. Θα συμφωνήσουμε ότι είναι «δουλειά» όταν ο σκύλος φυλάει κάποιο αφεντικό, και όταν τον χρησιμοποιούν σαν εργαλείο στο κυνήγι, όπως άλλωστε είναι δουλειά, δηλαδή δουλεία, όταν ο μετανάστης μαζεύει τσάμπα φράουλες, ή όταν οποιοσδήποτε ζει σε συνθήκες σκλαβιάς για σχεδόν ένα κομμάτι ψωμί ώστε να τρώει το όποιο αφεντικό με χρυσά κουτάλια. Εκεί που διαφωνούμε είναι στο να εξισώνεται η καταναγκαστική εργασία με την οικειοθελή απόφαση του να φυλάει κάποιος αφεντικά, να τα υπακούει τυφλά και να επιβάλλει τις εντολές τους με χαμόγελο εξουσίας. Τι σημαίνει ότι ο σκύλος φυλάει ή κυνηγάει «από τη φύση του»; Στη φύση του, πριν να περάσουν από πάνω του δεκαπέντε χιλιάδες χρόνια καταπίεσης, θα ήταν λύκος, και δεν θα καθόταν σε καμία περίπτωση να τον χρησιμοποιήσουν ως εργαλείο.

Η γλώσσα δεν είναι στατική, αλλάζει, αντανακλώντας και προκαλώντας ως ένα βαθμό αλλαγές στην κοινωνία. Λόγος εδραιωμένος παλιότερα, σήμερα απορρίπτεται από άτομα και ομάδες ως ρατσιστικός και σεξιστικός, χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει απαραίτητα ότι ακόμα και ανάμεσά τους έχει εξαφανιστεί ο ρατσισμός και ο σεξισμός· έχουμε πολύ ακόμα δρόμο… Όμως το να συνειδητοποιούμε το παράδοξο των γλωσσικών επιλογών μας και να χρησιμοποιούμε άλλες λέξεις, χωρίς αστυνομίες γλώσσας και σκέψης, μπορεί να βοηθήσει να αναδείξουμε και το σπισισμό, ώστε να πολεμήσουμε και αυτήν την μορφή κυριαρχίας, διαχωρίζοντας με σαφήνεια καταπιεστές και καταπιεσμένους. Ας πούμε επιτέλους τα πράγματα με το όνομά τους.

Δεν θα μας εξημερώσουν ποτέ!

Για την ελευθερία όλων μας,

Αλογόμυγες


Ιαν 23 2013

Για τις καταλήψεις

Υπομονή παιδί μου θα δεις όλα θα αλλάξουν,
κάποια στιγμή όλα θα αλλάξουν…

Η υπομονή είναι μια λέξη που εμπεριέχει το -υπό-. Να βρίσκεται δηλαδή κανείς σε μια κατάσταση απραγίας και να μην δυσανασχετεί για ό,τι συμβαίνει. Κοινώς να βρίσκεται σε καταστολή, να λειτουργεί παθητικά και φυσικά να χειραγωγείται εύκολα, αφού αν κάτι τον ενοχλεί δεν αντιπαρατίθεται σε αυτό. Απλά περιμένει έναν παντοδύναμο «από μηχανής θεό» να δώσει λύση στο πρόβλημά του.

Στην προκειμένη περίπτωση υπάρχουν πολλοί τέτοιοι «από μηχανής θεοί» που πάντα βρίσκουν την αιτία του «κακού» και την ξεριζώνουν… ή μήπως έτσι νομίζουν όσοι υπομένουν; Στις μέρες μας τα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης (και αποβλάκωσης) έχουν τον παραπάνω ρόλο, ποτίζουν καθημερινά με δηλητήριο τα μυαλά εκατομμυρίων ανθρώπων που υπνωτισμένοι, όπως είναι πια οι περισσότεροι, καταπίνουν αμάσητο ό,τι τους προσφέρουν ως γεγονός, συμβάν, κατάσταση, εικόνα.

Αποκούμπι λοιπόν της ευρύτερης κρίσης που επικρατεί, η τηλεόραση άλλες φορές θα καθησυχάσει, άλλες πάλι θα φέρει την καταστροφή, θα βρει τη λύση για καθημερινά προβλήματα, θα επιβραβεύσει μα και θα καταδικάσει.

Σίγουρα πάντως ό,τι και αν κάνει είναι ένα τεράστιο ψέμα χτισμένο πάνω στη λασπολογία, τα συμφέροντα, την καθοδήγηση και την αποχαύνωση, μα πάνω από όλα στην ποδηγέτηση της μάζας, κι όλα αυτά απλά με το πάτημα ενός κουμπιού, μέσα στο ίδιο μας το σαλόνι.

Εδώ και καιρό ο μηχανισμός περί «νόμου και τάξης» του Δένδια έχει αναλάβει να αποκαταστήσει την ησυχία και τη δικαιοσύνη ξεκινώντας από τη Θεσσαλονίκη με τη την εκκένωση της κατάληψης Δέλτα και συνεχίζοντας στις γειτονιές της Αθήνας με τη Βίλλα Αμαλίας, τη Σκαραμαγκά, τον 98fm «ραδιοζώνες ανατρεπτικής έκφρασης» και τη Λέλας Καραγιάννη (και βλέπουμε…) δίνοντας θάρρος στα φασιστοειδή που ονειρεύονται να δουν κλειστές και τις υπόλοιπες και προσφέρονται να βοηθήσουν. Προχωρούν σε συλλήψεις και ψάχνουν τα κτήρια υποσχόμενοι πως θα αξιοποιηθούν προς όφελος του λαού. Την ίδια στιγμή μιλούν περί ανομίας ενώ οι ίδιοι οι νόμοι τους κατακερματίζουν καθημερινότητα και όνειρα. Απολύσεις, απλήρωτοι εργαζόμενοι, άνθρωποι που κοιμούνται στους δρόμους, πολλοί τρώνε από τα σκουπίδια και κάποιοι αυτοκτονούν, ενώ οι εργολάβοι της μισθωτής σκλαβιάς τρέφονται πλουσιοπάροχα, περιμένοντας την επόμενη διαταγή εκ των άνω, προκειμένου να μην χάσουν οι ίδιοι τη βολή τους. Αυτοί ζουν σε βίλλες αδιαφορώντας για την πραγματικότητα και φυλάσσονται από σεκιουριτάδες. Άραγε ποιους φοβούνται;

Δυο αντιφατικές εικόνες, μα τόσο καλά μαγειρεμένες που όταν τελικά σερβιριστούν στις οθόνες δείχνουν να φταίνε για όλα πάλι οι καταλήψεις και οι αναρχικοί-αντιεξουσιαστές. Ένας πολιτικός χώρος που τόσα χρόνια φωνάζει για τα παραπάνω ζητήματα και δίνει λύσεις μέσα στα κατειλημμένα κτήρια, διοργανώνοντας συζητήσεις, θεατρικά, συναυλίες, καλλιτεχνικά εργαστήρια, παιδότοπους, χαριστικά παζάρια και άλλα εγχειρήματα, με πρόταγμα την αλληλεγγύη, την αυτοοργάνωση και την αυτονομία, απαλλάσσοντας το κάθε τι από τα δεσμά της εμπορευματοποίησης. Δίνοντας χώρο και οξυγόνο για να εκφράζονται αντιλήψεις και να προχωρούν ιδέες που έξω διώκονται φασιστικά, ώστε να γκρεμιστούν τα φορετά όρια, εμπόδια στο δρόμο για την ολική απελευθέρωση.

Ουσιαστικά δεν είναι οι καταλήψεις που διώκονται αλλά οι πολιτικές πεποιθήσεις που ενστερνίζονται την ελευθερία και την ανυπακοή στους καθεστωτικούς νόμους, γιατί ό,τι και αν έχουν διδάξει μέχρι σήμερα κατά κύριο λόγο είναι καταστροφικό και χυδαίο, για τη φύση, για την κοινωνία, για την παιδεία μα πάνω από όλα για την αξιοπρέπεια, την αυτοδιάθεση και την ελευθερία. Ε! ναι λοιπόν ΚΥΡΙΟΙ είμαστε άνομοι, είμαστε παράνομοι σε αυτόν τον κόσμο που ζέχνει αδικία, πλουτοκρατία, ρατσισμό, φασισμό, σπισισμό, ψέμα, λασπολογία, και μπόλικα συμφέροντα στις πλάτες κάθε καταπιεσμένου έμβιου όντος και της λεηλατημένης γης.

Αυτοοργανώνουμε τις ζωές μας από τα κάτω και δεν αφήνουμε κανέναν να μας πάρει ό,τι μας ανήκει.

ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΣΤΙΣ ΚΑΤΑΛΗΨΕΙΣ ΚΑΙ ΣΤΟΥΣ/ΣΤΙΣ ΣΥΝΤΡΟΦΟΥΣ/ΙΣΣΕΣ ΠΟΥ ΔΙΩΚΟΝΤΑΙ

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ/ΕΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΚΕΛΙΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ

ΑΓΩΝΑΣ ΓΙΑ ΜΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΗ ΖΩΗ

…ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΕΣ/ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ/ΟΙ

 ΑΛΟΓΟΜΥΓΕΣ


Ιαν 16 2013

Σπισισμός και εκπαίδευση

Το σχολείο, κομμάτι μιας ανθρώπινης κοινωνίας που σε πολύ μεγάλο βαθμό αντιμετωπίζει τα άλλα ζώα και τη γη ως περιουσία, διαθέσιμα προς εκμετάλλευση, δεν μπορεί παρά να αντανακλά και να αναπαράγει σε όλο της το εύρος αυτήν την αντίληψη. Μετά από την ιδιοκτησία της γης (το σπίτι «μου», το χωράφι «μου») η έννοια της περιουσίας επεκτείνεται και στα υπόλοιπα ζωντανά όντα, και πρωτοπαρουσιάζεται στα ανοιχτά παιδικά μυαλά μέσα στην τάξη, για να συνεχιστεί σταδιακά στις κοινωνικές, εργασιακές και διαπροσωπικές σχέσεις.

Το εκπαιδευτικό σύστημα επικεντρώνεται στη χρηστική αξία των έμβιων όντων για τον άνθρωπο είτε άμεσα ως τροφή, είτε έμμεσα ως αντικείμενο εκμετάλλευσης και τα κατατάσσει ανάλογα με την «ανάγκη» που εξυπηρετούν. Έτσι τα «κατοικίδια» υπάρχουν για να μας κάνουν παρέα, και όπως, προωθούν εκτροφείς και όλο το συναφές σύστημα εκμετάλλευσης, πρέπει να είναι βέβαια «ράτσας», καθαρόαιμα, και να κοστολογούνται άνω των 400 ευρώ. Τα υπόλοιπα που ζουν στο δρόμο και δεν εξυπηρετούν αυτό το σκοπό, θεωρούνται παράσιτα, εστίες μόλυνσης, και επικίνδυνα για τη δημόσια υγεία και τους γονείς που τραβάνε τα παιδιά μακριά τους, και στειρώνονται μαζικά, μαντρώνονται ή εξαφανίζονται με δημοτική εντολή μαζί με τους άλλους άστεγους ή άλλους ανεπιθύμητους πριν από κάθε μεγάλη φιέστα ή στις προσπάθειες «αναβάθμισης μιας περιοχής».

Ακολουθούν τα «παραγωγικά» για να μας «δίνουν» τροφή και ρούχα, και βέβαια χρήματα ως εμπορεύματα, ενώ παραβλέπεται η αναφορά στην αιχμαλωσία, στην αναγκαστική τεχνητή γονιμοποίηση, στη φυσική τους ζωή, όπως θα ήταν έξω από τα μαζικά εκτροφεία, ή στα χημικά με τα οποία συντηρείται το νεκρό δέρμα τους, και βέβαια στις επιπτώσεις στην υγεία όσων τα επεξεργάζονται για να θησαυρίζουν οι γουνέμποροι. Τα «πειραματόζωα» στην τριτοβάθμια πια εκπαίδευση, που τεμαχίζονται γιατί από ότι φαίνεται μας μοιάζουν αρκετά για να εξάγουμε ιατρικά συμπεράσματα, και για να κάνουν εξάσκηση πάνω τους οι φοιτητές βιολογίας και ιατρικής, αλλά όχι αρκετά για να μην θεωρείται η ζωή τους αναλώσιμη και να κερδίζουν ευρώ ανά κεφάλι οι προμηθευτές και οι φαρμακοβιομηχανίες. Και βέβαια τα «άγρια», αυτά που δεν μπορούν να εξημερωθούν και, μέσα σε βαθύ παραλογισμό αντιφάσεων, μαγευόμαστε από την ομορφιά και την ανεξαρτησία τους, τα κυνηγάμε ως γκουρμεδιές, ή τα κλείνουμε με κάγκελα και φράχτες όλων των ειδών, για να τα επισκέπτονται εκδρομές με εισιτήριο σε «κήπους» και «πάρκα» στο πλαίσιο της «περιβαλλοντικής εκπαίδευσης». Περνώντας το μήνυμα ότι η θέση κάποιων είναι μέσα σε κλουβιά, αποκομμένοι από το φυσικό και κοινωνικό τους περιβάλλον, και ότι αν τους βγάλουμε έξω θα μας δαγκώσουν. Όταν κάποια κοντεύουν να εξαφανιστούν, και αν έχουμε χρόνο, αναλογιζόμαστε ίσως τις συνέπειες, και πάλι σύμφωνα με την οικολογική μόδα που θέλει πάντα να προβάλλει ως κύριο επιχείρημα τις συνέπειες στον άνθρωπο και όχι την αυτοδιάθεση κάθε ζωντανού όντος.

Τοποθετώντας τον άνθρωπο στο κέντρο του σύμπαντος ηθικά, πολιτικά, φιλοσοφικά, θρησκευτικά και επιστημονικά, το σχολείο μαζί με την οικογένεια συχνά μας μαθαίνει από μια ιδιαίτερα κρίσιμη ηλικία ότι άλλο άνθρωπος, και άλλο ζώο. Ακόμα και η ίδια η μελέτη των μη ανθρώπινων ζώων κατατάσσεται ως αντικείμενο μόνο των φυσικών (βιολογία) και όχι των κοινωνικών επιστημών παρά το γεγονός ότι έχουν κοινωνική οργάνωση, συμπεριφορές και νοητικές λειτουργίες που είναι κοινές και συχνά πιο εντυπωσιακές από τις «δικές μας». Μαθητές, φοιτητές και εκπαιδευτικοί στη συντριπτική τους πλειοψηφία αντιμετωπίζουν τον άνθρωπο και τα υπόλοιπα είδη ως δύο ξεχωριστές ομάδες που μελετώνται και συζητιούνται σε διαφορετικό πλαίσιο, με διαφορετική ορολογία και διαφορετικά συστήματα αξιών.

Τον ανθρωποκεντρισμό ακολουθεί ο σπισισμός (από το species=είδος). Όπως ο εθνικισμός, ο σεξισμός και ο ρατσισμός, ο σπισισμός επικεντρώνεται στις διαφορές και παραβλέπει τις ομοιότητες μεταξύ του υποκειμένου και αντικειμένου της διάκρισης, εξηγεί και επικυρώνει ότι η κοινωνία χρησιμοποιεί ένα άσχετο κριτήριο για να καθορίσει γιατί πρέπει να διαχωρίζεται από το διαφορετικό. Στην περίπτωση του σπισισμού το κριτήριο είναι το είδος, όπως στις άλλες περιπτώσεις η καταγωγή και το φύλο. Έτσι ανακηρύσσουν κάποια είδη κατώτερα, όπως οι άρχοντες τους δούλους, όπως οι ναζί τους εβραίους, τους ρομά και τα άτομα με κινητικά προβλήματα, όπως οι φασίστες τους «ξένους», τους μετανάστες, όσους δείχνουν αλληλεγγύη σε αυτούς και όσους διαφωνούν με τους ίδιους. Στην περίπτωση των άλλων ζώων «οι ειδικοί», χρηματοδοτούμενοι από φαρμακοβιομηχανίες και μεγαλοεργαστήρια, έρχονται να στηρίξουν αυτήν την αντίληψη με ανθρωποκεντρικά τεστ νοημοσύνης, συναισθημάτων και συνείδησης, για να αποδείξουν την «ανεπαρκή» επίδοση κάποιων ειδών και να δικαιολογήσουν έτσι την απαλλαγή τους από φυσικά δικαιώματα και αξίες.

Η επιμονή της κυριαρχίας να διαχέει μεθοδευμένα στην κοινωνία αντιλήψεις που βλέπουν τα μη ανθρώπινα ζώα ως αντικείμενα, και η αδράνεια της κοινωνίας, η οποία οφείλεται εν μέρη στη δύναμη της συνήθειας, πετυχαίνουν να συντηρούν και να αυξάνουν τα κέρδη της φαρμακοβιομηχανίας, της βιομηχανίας κρέατος και γάλακτος, της βιομηχανίας ένδυσης και διασκέδασης, με τεράστιες κοινωνικές, ηθικές, φιλοσοφικές και οικονομικές προεκτάσεις. Η ανθρωποκεντρική αντίληψη, ενισχυμένη και από την εκπαίδευση, έχει εμποτίσει σχεδόν κάθε ιδεολογία, η οποία με τη σειρά της ενισχύει αυτή την αντίληψη, συντηρώντας έτσι ένα φαύλο κύκλο.

Η αλλαγή της θεώρησης των μη ανθρώπινων ζώων στην εκπαίδευση προϋποθέτει και συνεπάγεται ριζικές αλλαγές στην κοινωνία, στην καθημερινότητα μας, στο πώς αντιλαμβανόμαστε τις μεταξύ μας σχέσεις, στο πώς στεκόμαστε δίπλα ή απέναντι σε καθέναν, ανεξαρτήτως είδους, φύλου, χρώματος, καταγωγής, εμφάνισης, σεξουαλικών προτιμήσεων, ευφυΐας, οξύτητας αισθήσεων, προβοσκίδας ή ουράς. Μέχρι τότε, η ανατροπή της αντίληψης που διαμορφώνεται στο σχολείο για τα μη ανθρώπινα ζώα και κατ’ επέκταση για την αυτοδιάθεση κάθε έμβιου όντος, επαφίεται στην πολιτική αντίληψη και στη διάθεση αμφισβήτησης των «φορεμένων» αξιών και συνηθειών καθενός και καθεμιάς από μας.

Αλογόμυγες

…ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΛΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ

…ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΕΣ/ΟΙ ΕΛΕΥΘΕΡΕΣ/ΟΙ

Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Άπατρις (φύλλο 20, σελ. 16)


Μαρ 26 2012

Για το 2ο διεθνές πανηγύρι του συνδέσμου ελλήνων γουνοποιών στην Αθήνα

Ένα χρόνο αφού η κόκκινη μπογιά κατάφερε να τους ενοχλήσει περισσότερο από το αίμα που έχουν στις τσέπες τους, οι δολοφόνοι  γουνοφόρων ξαναστήνουν το φανταχτερό παζάρι τους. Μαζί τους πωλητές και αγοραστές, και όσα μέσα τα παίρνουν για να τους προβάλλουν, και για να αποκρύπτουν σκόπιμα βασανιστήρια, δολοφονίες και όλα τα στάδια της εκμετάλλευσης. Ως χώρος επίδειξης κυριαρχομανίας του Συνδέσμου Ελλήνων Γουνοποιών πάνω στη φύση λειτουργεί και φέτος η EXPOATHENS που σε λίγο καιρό θα φορέσει και πάλι το οικολογικό της πρόσωπο για να υποδεχθεί «φιλοπεριβαλλοντικές» τεχνολογίες.

Μαζί τους στην έκθεση δεν παίρνουν ούτε τα ουρλιαχτά, ούτε τα καρκινογόνα χημικά  που καταλήγουν στα πνευμόνια των εργατών, ούτε τα άλλα ζώα και τη γη που σκότωσαν με τα τοξικά απόβλητα. Στην «τέχνη» της γουνοποιίας κρατάνε όσο μπορούν κρυφά το εργαστήρι τους και τα εργαλεία θανάτου τους. Μόνο λαϊκίστικα παυσίπονα για θέσεις εργασίας απέναντι στην τρομοκρατία της κρίσης, στο ίδιο πλαίσιο αυτών που «δημιουργούν» στα στρατόπεδα των μεταναστών και στα σώματα καταστολής που τους φυλάνε.

Μαζί με αυτούς και οι μηχανισμοί που  εξακολουθούν να τους επιδοτούν. Στον ψηφοθηρικό αγώνα, οι επαγγελματίες ρατσιστές του ΛΑΟΣ συνεχίζουν την τακτική κωλοτούμπας και καταθέτουν ερωτήσεις εντυπωσιασμού   περί  «επιχειρηματικής δραστηριότητας εκτροφείων γούνας που συνάδει με ευζωία των γουνοφόρων ζώων». Για να μπορούν να κάνουν μετά άλλες ερωτήσεις  ερωτήσεις και πάλι ερωτήσεις και να ζητούν συλλήψεις διαδηλωτών και αποζημιώσεις για «πληγέντες εκθέτες». Εγκλωβισμένοι στα βολικά τους ημίμετρα οι οικολογοπράσινοι εργολάβοι προστασίας του περιβάλλοντος, που «κατηγορούν» για τυφλή βία,  όσους δεν σταματάνε στα λόγια και απελευθερώνουν αιχμάλωτα ζώα. Αλίμονο, μην τους πουν και «τρομοκράτες»  και χάσουν ψηφαλάκια.

Μαζί τους και όσοι δεν βρήκαν ούτε πριν, ούτε τώρα, και βολικά ούτε ποτέ, το χρόνο να ασχοληθούν με τίποτα που να φεύγει από τον μονοδιάστατο ανθρωποκεντρισμό τους, αναβάλλοντας στο άπειρο το ζήτημα απελευθέρωσης άλλων ζώων.

Στεκόμαστε απέναντι σε όποιον εκμεταλλεύεται,  αδιαφορεί και απαξιώνει την αυτοδιάθεση κάθε ζώου, σε όποιον προκαλεί και ανέχεται το σήμερα ως έχει, σε όσους επιλέγουν να ζουν εγκλωβισμένοι σε ζωή κέρδους, θανατηφόρων συμβιβασμών και  με παρωπίδες παραδοσιολάγνων ιδεολογιών.

Δίπλα στον καθένα και την καθεμιά που δέχεται επίθεση και στον καθένα που παλεύει  για την ολική απελευθέρωση.

ΚΑΜΙΑ ΑΙΧΜΑΛΩΣΙΑ. ΚΑΜΙΑ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ. ΚΑΝΕΝΑΣ ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΜΕ ΟΣΟΥΣ ΘΕΩΡΟΥΝ ΤΗ ΣΦΑΓΗ ΚΑΙ  ΒΑΣΑΝΙΣΜΟ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ  ΚΑΙ ΤΑ ΖΩΑ ΠΡΩΤΗ ΥΛΗ ΓΙΑ ΥΦΑΣΜΑ.

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΕ ΑΥΤΟΥΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΟΥΝ ΝΑ ΞΕΡΟΥΝ,  ΞΕΡΟΥΝ ΚΑΙ ΑΔΙΑΦΟΡΟΥΝ, ΞΕΡΟΥΝ ΚΑΙ ΓΟΥΣΤΑΡΟΥΝ.

 ΑΛΟΓΟΜΥΓΕΣ

 


Δεκ 20 2011

ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΜΑΣ ΣΤΑ ΚΑΓΚΕΛΑ στις γυάλες και σε κάθε είδους φυλακή

Παραμονές 2012, κέντρο Χανίων. Ένας πραγματικός παράδεισος αιχμαλωσίας ζώων, των εκμεταλλευτών τους και όσων τους ενισχύουν ή τους ανέχονται γιατί «κοιτάνε ψηλά» και δεν βλέπουν μπροστά τους.

Στάδιο Χανίων: Για ακόμα μια φορά ο Δήμος Χανίων πετυχαίνει το χριστουγεννιάτικο θαύμα του αφήνοντας μας άναυδους με ένα αποκορύφωμα εμπορικού ανθρωποκεντρισμού, με την κακογουστιά και την αναισθησία του, και με την αντίληψή του περί εορταστικού πνεύματος. Σε μια προσπάθεια προσομοίωσης της Λαπωνίας ή κάποιας άλλης βορειοευρωπαικής χώρας, εγκαθιστά στο δημοτικό γήπεδο Χανίων  παγοδρόμιο και περίπτερα μικροπωλητών, παιχνιδιών και λουκουματζίδικων που θα «γλυκάνουν» όλο το ζόρι που έχουμε τραβήξει και βέβαια τις τσέπες του με το αντίστοιχο ενοίκιο. Κι εκεί εκτίθενται δύο σκυριανά άλογα, ατραξιόν στο μίζερο πανηγυράκι του. Μπορούν έτσι μεγάλοι και κυρίως μικροί να μάθουν πως αν έχεις λεφτά μπορείς να κερδίσεις την επαφή με κάποιον για λίγη ώρα. Και αυτός ο κάποιος βέβαια να δουλεύει 14ωρο, τσάμπα και παρά τη θέλησή του.

Δημοτικός Κήπος Χανίων: Το καμάρι του δήμου, η φυλακή στο κέντρο της πόλης. Ισόβια αιχμάλωτα αγρίμια σε ένα στείρο, ξένο περιβάλλον, που κατά τα άλλα «θα φύγουν το συντομότερο δυνατό από εκεί». Παγώνια, πάπιες κα χήνες πίσω από σύρματα και κλουβιά για τη διασκέδαση του καθημερινού περαστικού και επισκέπτη, που θα τα προσπεράσει αδιάφορα συνεχίζοντας τη βόλτα για τον καφέ του υπό το βλέμμα των καμερών ασφαλείας. Και τελοσπάντων πώς κατέληξαν οι «ειδικοί» του δήμου στο ότι είναι «μη απελευθερώσιμα» και «δεν θα επιβιώσουν ελεύθερα;». Εξαντλώντας τις δυνατότητες επανένταξης τους στο φυσικό τους περιβάλλον; Ρωτώντας τα μήπως προτιμούν να ζήσουν, ίσως λιγότερα χρόνια, αλλά ελεύθερα;

Pet shop. Κι άλλα ζώα σε κλουβιά, αυτή τη φορά προς πώληση, και αν δεν πουληθούν, ποιος ξέρει… Σκύλοι, γάτες, κουνέλια, πουλιά πάνω στο πεζοδρόμιο. Από τις φυλακές των εκτροφείων, γέννημα κάποιων έγκλειστων θηλυκών μηχανών παραγωγής ζώων «συντροφιάς». Και αυτή αγοράζεται φαίνεται. Άμεση εκμετάλλευση των ζώων – εμπορευμάτων και εξωφρενικές αντιφάσεις από ανθρώπους που αγοράζουν τροφές και αξεσουάρ για ζώα ενισχύοντας ακριβώς εκείνους που τα έχουν κλεισμένα σε κλουβιά. Ακόμα χειρότερα, κάποιοι τα χαζεύουν χαμογελώντας, δικαιολογώντας το ρόλο τους στις βιτρίνες. Μία από τις πιο επικερδείς επιχειρήσεις όπως όλα τα σκλαβοπάζαρα, με μεγάλο ποσοστό θνησιμότητας και υποβοηθούμενο από μια παράδοξη «αγάπη για τα ζώα».

Ψαροπεντικουράδικα.  Ο παραλογισμός της μόδας συναντά την εκμετάλλευση ψαριών, την ψευδοιατρική και τελικά τη μετάδοση ασθενειών. Οι γυάλες με τα μικρά μαύρα ψάρια κάνουν όμως τις βιτρίνες ξεχωριστές.  Πώς πείθεται κανείς να βάλει τα πόδια του στη γυάλα; Μάλλον φταίει που είναι «εξωτικά» και «ειδικά», όχι σαρδέλες ή πιράνχας, προς το παρόν, εκτός κι αν κάποιος κάνει κανένα αστείο…

Όση ώρα δεν κάνουν άσκοπους κύκλους μέσα στη γυάλινη φυλακή τους, μπουκώνονται με νεκρά κύτταρα, μικρόβια και μύκητες, και όλες τις επικίνδυνες ουσίες που κουβαλάνε τα «περιποιημένα» (με χημικά)  πόδια. Περνώντας από ένα ψαροπεντικιουράδικο, ρωτήστε πόσα από αυτά  σκοτώθηκαν μέσα στο τελευταίο μήνα, και σε ποιον ανήκαν τα πετσάκια που έγιναν το τελευταίο τους γεύμα…

ΚΑΝΕΝΑ ΖΩΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚΘΕΜΑ-ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ.    ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΟΥΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΖΩΩΝ

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΑΞΕΣΟΥΑΡ                          

ΑΛΟΓΟΜΥΓΕΣ


Αυγ 1 2011

Διαμόρφωση συνείδησης για τη συνείδηση των μη ανθρώπινων ζώων

εισηγητικό κείμενο από την πρώτη τριήμερη αντισπισιστική συνάντηση (Αύγουστος 2011, Κρήτη) στη συζήτηση με θέμα την επιστημονική και φιλοσοφική προσέγγιση της συνείδησης των μη ανθρώπινων ζώων, και του πως αυτή επηρεάζει τη διαμόρφωση της δικής μας «συνείδησης» για τα άλλα είδη.

Προφανώς για κανέναν από εμάς εδώ δεν παίζει ρόλο αν τα άλλα είδη έχουν συνείδηση παρόμοια με τη δική μας στην απόφασή μας να μην τα εκμεταλλευόμαστε, να μην τα τρώμε, φοράμε, βασανίζουμε, σκοτώνουμε. Προφανώς το κριτήριο μας δεν είναι, όπως από το 1789 είπε ο Jeremy Bentham, αν μπορούν να σκεφτούν λογικά, η αν μπορούν να μιλήσουν, αλλά αν υποφέρουν. Ζούμε όμως σε μια κοινωνία σπισιστών, και πιστεύουμε ότι ένας από τους λόγους που συναντιόμαστε εδώ είναι ότι προσπαθούμε να σταματήσουμε τα δεινά που αυτή επιβάλει. Το ζήτημα της συνείδησης των μη ανθρώπινων ζώων και του πως προσεγγίζεται από την επιστήμη έχει κεντρική σημασία σε αυτήν την κρίσιμη προσπάθεια.

ΣΠΙΣΙΜΟΣ ΚΑΙ ΝΟΗΤΙΚΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ

Υπάρχουν δύο είδη σπισισμού ως προς την εφαρμογή ηθικών κριτηρίων. Στον άμεσο σπισισμό, που είναι και πιο σπάνιος, μόνο και μόνο ότι κάποιο έμβιο ον ανήκει σε διαφορετικό είδος από το ανθρώπινο φτάνει για να το βγάλει από τη σφαίρα της ηθικής. Ο πόνος, ο φόβος και η κακοποίηση των περισσότερων ειδών απλώς δεν έχει σημασία για τον άμεσο σπισιστή. Στον έμμεσο, το ότι κάποιος ανήκει σε άλλο είδος δεν αρκεί από μόνο του για να δικαιολογήσει την ηθική διάκριση. Αυτή προκύπτει από τις διαφορές που υπάρχουν ανάμεσα στα είδη, π.χ. από την ικανότητα σκέψης, γλώσσας, συνείδησης. Σε αναλογία με τον σεξισμό ο άμεσος σπισιστής θα έδινε κάποια δουλειά μόνο σε άντρες απλά και μόνο επειδή είναι άντρες, ενώ ο έμμεσος, επειδή κάποιες δουλειές απαιτούν παραδοσιακά αντρικά χαρακτηριστικά και όχι γυναικεία, π.χ. ηγετική ικανότητα. Η σημασία των χαρακτηριστικών αυτών είναι βαθιά εμποτισμένη στην αντίληψη μας για τη θέση μας στον κόσμο, στην καθημερινή μας ζωή, στην επιστημονική σκέψη και πολύ βολικά εξυπηρετεί τα οικονομικά συμφέροντα των βιομηχανιών θανάτου.

Αν και από τον Ντεκάρτ που παρουσιάζει τα μη ανθρώπινα ζώα ως μηχανές και τον Αριστοτέλη κατά τον οποίο στερούνται λόγου και σκέψης έχουμε προχωρήσει πάρα πολύ, η μελέτη της συνείδησης εξακολουθεί να δοκιμάζει τα όρια της γνώσης και της επιστημονικής μεθοδολογίας. Συγκριτικοί ψυχολόγοι και ηθολόγοι από το δεύτερο μισό του 20ου αιώνα διεξάγουν πρωτοπόρες έρευνες αναζητώντας ομοιότητες στις γνωστικές και συμπεριφορικές λειτουργίες μεταξύ ανθρώπινων και μη ανθρώπινων ζώων, ενώ αντίστοιχες ομοιότητες σε βιοχημικό και λειτουργικό επίπεδο αναζητούν και βρίσκουν νευροψυχολόγοι. Το μεγαλύτερο βάρος δίνεται στη μελέτη νοητικών λειτουργιών, στην αντίληψη, τη μάθηση, την κατηγοριοποίηση, τη μνήμη, την επικοινωνία, την γλώσσα, την κοινωνική νόηση (social cognition), την θεωρία του νου, τον αιτιακό μηχανισμό σκέψης, την μεταγνώση. Λίγες μόνο μελέτες αφορούν τη μελέτη στο πεδίο. Οι έρευνες στην πλειοψηφία τους αφορούν εργαστηριακά πειράματα. Έτσι στο βωμό της επιστημονικής περιέργειας ένας τεράστιος αριθμός μη ανθρώπινων ζώων αιχμαλωτίζεται, βασανίζεται, και τεμαχίζεται, ενώ ζωολογικοί κήποι βρίσκουν ως άλλοθι για την αιχμαλωσία τη συμβολή τους σε έρευνες με στόχο την ευημερία και προστασία των μη ανθρώπινων ζώων.

H Κόκο, ο θηλυκός γορίλας, διδάσκεται νοηματική και μπορεί να συνδυάζει αρκετές εκατοντάδες νοήματα εκφράζοντας εντολές, ανάγκες ακόμα και τα συναισθήματά της. Εκφράζει την αγάπη της για το γατάκι της και πενθεί όταν πεθαίνει. Η Washoe, ένας θηλυκός χιμπατζής, επικοινωνεί με τους ερευνητές με παρόμοιο τρόπο. Περιστέρια μπορούν να χωρίσουν αντικείμενα σε κατηγορίες ανάλογα με το χρώμα και το σχήμα τους, χταπόδια μαθαίνουν με εξαιρετική ταχύτητα να βγαίνουν από λαβύρινθους, χιμπατζήδες βρίσκουν λύσεις σε πρωτόγνωρες δοκιμασίες. Έξω από το εργαστήριο ρινοδέλφινα δημιουργούν ένα μοναδικό σφύριγμα, που χρησιμοποιούν όπως εμείς το όνομά μας και ελέφαντες πενθούν τους νεκρούς τους.

ΕΙΔΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗΣ

Κι ενώ θα πίστευε κανείς ότι όλα αυτά αποτελούν απόδειξη για την συνείδηση των μη ανθρώπινων ζώων, η πραγματικότητα των επιστημονικών κύκλων είναι διαφορετική. Ο κανόνας του συγκριτικού ψυχολόγου Morgan, υποστηρικτή της θεωρίας του Δαρβίνου, ότι σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ερμηνεύεται μια συμπεριφορά ενός ζώου με όρους ανώτερων ψυχολογικών λειτουργιών, αν μπορεί επαρκώς να ερμηνευτεί με εξελικτικά κατώτερου όρους, κατευθύνει μέχρι σήμερα την ερμηνεία της συμπεριφοράς ανθρώπινων και μη ζώων. Όμως η λέξη «επαρκώς» (fairly) προκαλεί και αφήνει περιθώρια για διαφωνίες. Όταν εγώ βλέπω ένα ζώο που φοβάται, κάποιος άλλος μπορεί να με κατηγορήσει για ανθρωπομορφισμό, και να πει ότι το ζώο κρύβεται γιατί έμαθε ότι έτσι μπορεί να γλιτώσει, κάτι σαν αποτέλεσμα εξαρτημένης μάθησης, λίγο πιο πολύπλοκο από την περίπτωση του σκύλου του Pavloff. Ακόμα και αν δεχτούμε ότι ο κανόνας αυτός βοηθά στο να αποφεύγεται ο ανθρωπομορφισμός, δεν είναι απόλυτος, και μετά από κάποιο σημείο δεν είναι επαρκής. Σε ότι αφορά τη συνείδηση δεν είναι απίθανο η εφαρμογή του να αποκλείει ταυτόχρονα κρίσιμα εργαλεία για την κατανόησή της, όπως αυτό της ενσυναίσθησης.

Τόσο η καθημερινή όσο και η επιστημονική σκέψη είναι διατεθειμένες να αποδώσουν απλές μορφές συνείδησης σε όλα τα έμβια όντα. Η κύρια διαμάχη αφορά τις πιο σύνθετες μορφές. Δύο είδη για τα οποία υπάρχει σύγκλιση απόψεων είναι η συνείδηση που έχει ένα ον είναι ξύπνιο αντί να κοιμάται, ή να βρίσκεται σε κώμα, και η έννοια της συνείδησης που ενυπάρχει στη βασική ικανότητα των οργανισμών να αντιλαμβάνονται και να αντιδρούν σε επιλεγμένα χαρακτηριστικά του περιβάλλοντός τους. Δύσκολα μπορεί σήμερα να αμφισβητηθεί ότι η πλειοψηφία των ζωντανών οργανισμών διαθέτουν αυτές τις δύο μορφές συνείδησης.

Λιγότερο αποδεκτή είναι η απόδοση της «συνείδησης πρόσβασης», η συνείδηση που συνδέεται με τη λογική. Έτσι ονομάζει ο Ned Block την ικανότητα ενός οργανισμού να αποθηκεύει και να ανακαλεί νοητικές αναπαραστάσεις για να τις χρησιμοποιήσει στους μηχανισμούς μνήμης, στην αντιληπτική κατηγοριοποίηση, στη λήψη αποφάσεων, στο σχεδιασμό, στην εκτίμηση εναλλακτικών λύσεων, στην εκούσια επικέντρωση της προσοχής και γενικότερα στον ορθολογικό έλεγχο της συμπεριφοράς και του λόγου. Παρατηρήσεις της φυσικής συμπεριφοράς ζώων στο περιβάλλον τους, χωρίς την αιχμαλωσία και την ιδρυματοποίηση του εργαστηρίου, καταγράφουν μέλισσες να δείχνουν «χορεύοντας» στις υπόλοιπες το δρόμο για την πηγή τροφής, κόκκινα ελάφια να ψηφίζουν για το πότε θα μετακινηθεί η ομάδα με το να σταθούν όρθια, και γορίλλες να ψηφίζουν για το ίδιο θέμα φωνάζοντας.

Η διαχωριστική γραμμή μεταξύ ανθρώπινων και μη ζώων φαίνεται τελικά να χαράζεται σε ότι αφορά δύο άλλες μορφές, στην αυτοσυνειδησία και στην φαινομενική συνείδηση. Η αυτοσυνειδησία είναι η αίσθηση του εαυτού ως ξεχωριστή οντότητα, η ικανότητα να σκεφτόμαστε πάνω στις σκέψεις μας και να τις διαχωρίζουμε από αυτό που έχουν στο μυαλό τους οι άλλοι. Η πιο γνωστή δοκιμασία είναι το τεστ του καθρέφτη του Gordon Gallup. Σε μια παραλλαγή ενός πειράματος του Δαρβίνου, ερευνητές σημαδεύουν με μπογιά δύο σημεία των αιχμάλωτων ζώων ενώ κοιμούνται ή είναι ναρκωμένα. Στη συνέχεια τοποθετούν μπροστά τους ένα καθρέφτη ώστε να βλέπουν το είδωλό τους. Αν τα ζώα αρχίσουν αμέσως να ακουμπούν τα σημαδεμένα σημεία, τότε αυτό αποτελεί ένδειξη τουλάχιστον ότι έχουν επίγνωση του εαυτού τους. Οι περισσότεροι ερευνητές της θεωρίας του νου συμπεραίνουν ότι χιμπατζήδες, ουραγκοτάγκοι και δελφίνια περνούν το τεστ, ενώ τα πράγματα δεν είναι τόσο ξεκάθαρα για τα περιστέρια, τα γουρούνια και άλλα είδη. Γιατί όμως το να μην περάσει το τεστ ένα ζώο αποδεικνύει ότι δεν έχει επίγνωση του εαυτού του και όχι ότι το τεστ είναι ακατάλληλο για το συγκεκριμένο είδος; Το γεγονός ότι δεν συμπεριφέρονται με τον απαιτούμενο τρόπο απέναντι στο είδωλό τους μπορεί πολύ απλά να σχετίζεται με το ότι ένα μη ανθρώπινο ζώο δεν έχει κανένα λόγο να ξέρει ή να καταλαβαίνει πως χρησιμοποιείται ένας καθρέφτης, κάτι που ούτε ο άνθρωπος μπορεί να κάνει μέχρι την ηλικία των 18 μηνών.

ΤΟ «ΔΥΣΚΟΛΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ»

Το λεγόμενο «δύσκολο πρόβλημα» της συνείδησης, όπως το ονόμασε ο Αυστραλός φιλόσοφος David Chalmers, είναι αυτό της φαινομενικής συνείδησης, δηλαδή της υποκειμενικής άποψης της εμπειρίας. Ο όρος αναφέρεται αποκλειστικά στη συνειδητή εμπειρία των εξωτερικών ερεθισμάτων που ενεργοποιούν τις αισθήσεις. Αυτές οι συνειδητές εμπειρίες ονομάζονται φαινόμενες ποιότητες ή qualia και είναι ανεξάρτητες από την συμπεριφορική αντίδραση, είναι η εμπειρία του κόκκινου της ντομάτας, της υφής της άμμου, της γεύσης του γλυκού, της μυρωδιάς του γιασεμιού. Το πρόβλημα έγκειται στο ότι οι φαινόμενες ποιότητες αποτελούν ένα είδος νοητικού περιεχομένου που δεν αφορά τον εξωτερικό κόσμο αλλά την ίδια την εμπειρία του υποκειμένου. Ένας τρόπος να αναδείξουμε το πρόβλημα είναι αν σκεφτούμε έναν εκ γενετής τυφλό. Ας υποθέσουμε ότι ο συγκεκριμένος άνθρωπος είναι ένας επιστήμονας που γνωρίζει τα πάντα για την οπτική του φωτός και τη νευροφυσιολογία της όρασης. Το πρόβλημα με τα qualia ή το πρόβλημα της συνείδησης είναι ότι, παρά τις γνώσεις του, ο τυφλός επιστήμονας δεν μπορεί να γνωρίζει πώς είναι να βλέπει κόκκινο. Αυτό το «πώς είναι να βλέπει κόκκινο» αποτελεί ένα είδος φαινόμενων ποιοτήτων το οποίο δεν μπορεί να μετρηθεί και να περιγραφεί με τη γλώσσα της επιστήμης.

Από το 1974 ο Nagel στο δοκίμιο του με τίτλο «πώς είναι να είναι κανείς νυχτερίδα» αμφισβητεί την ικανότητα μας να κατανοήσουμε, περιγράψουμε ή να φανταστούμε πώς είναι να είσαι κάποιος άλλος, όμως υποστηρίζει ότι αυτή η αίσθηση είναι υπαρκτή. Σίγουρα η μελέτη μιας τόσο υποκειμενικής εμπειρίας είναι δύσκολη υπόθεση. Μόνο εγώ έχω πρόσβαση στα αισθητηριακές μου αντιλήψεις, στα «qualia», στον εσωτερικό μου κόσμο, στην αυτοσυνειδησία και αυτεπίγνωσή μου και μόνο εγώ μπορώ λεκτικά ή με μη λεκτικό τρόπο να μεταδώσω σε άλλο πρόσωπο τι νοιώθω, στηριζόμενος στην πεποίθησή μου ότι και εκείνο μου μοιάζει, είναι σαν και εμένα, και γι’ αυτό μπορεί να κατανοήσει τις καταστάσεις αυτές, επειδή και εκείνο βιώνει παρόμοιες καταστάσεις και εμπειρίες.

Ακριβώς λόγω της υποκειμενικότητας της η φαινομενική συνείδηση απαξιώνεται ως αντικείμενο έξω από το πεδίο της επιστημονικής μελέτης και παρουσιάζεται ως επιφαινόμενο βιοχημικών διεργασιών, ένα φαινόμενο δηλαδή που τις συνοδεύει χωρίς να έχει κάποιο ουσιαστικό ρόλο. Το γεγονός ότι έχουν προταθεί περίπου 30 διαφορετικά νευρωνικά φαινόμενα που συνδέονται με τη συνείδηση και δεν έχει εντοπιστεί με σαφήνεια σε συγκεκριμένα σημεία του εγκεφάλου επίσης δεν βοηθά στη δημιουργία μιας ξεκάθαρης εικόνας. Η επιστήμη όμως αναζητά μία αντικειμενική αλήθεια και μέχρι τώρα αδυνατεί να χωρέσει την υποκειμενική φύση της συνείδησης. Το πρόβλημα αυτό δεν είναι δύσκολο για ερευνητές όπως ο JustinSytsma γιατί η φαινομενική συνείδηση μπορεί απλώς να μην υπάρχει. Όμως αυτή είναι και η εξουσία της επιστήμης: όταν κάτι κατατάσσεται εκτός της σφαίρας της θεωρείται και αναληθές.

ΧΡΗΣΙΜΟΠΟΙΩΝΤΑΣ ΑΛΛΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ

Από την άλλη υποστηρικτές του εξελικτικού ρόλου της συνείδησης μιλούν για μια λειτουργία η οποία δεν μπορεί να ξεπήδησε ξαφνικά στο ανθρώπινο είδος.Σύμφωνα με την MarianDawkins, σε αντίθεση με τις πολύπλοκες νοητικές λειτουργίες που μελετώνται ως προϋπόθεση της συνείδησης, δεν χρειάζεται πολύ μεγάλη νοητική προσπάθεια για να αισθανθείς πόνο ή φόβο, κι όμως είναι κρίσιμης σημασίας για την επιβίωση. Μπορεί να μας πονάει το κεφάλι μας ή να φοβόμαστε να πετάξουμε χωρίς να ξέρουμε ακριβώς τις αιτίες ή τον μηχανισμό πίσω από το φόβο. Αυτό όμως δεν περιορίζει την ποιότητα της εμπειρίας. Μπορεί αντίθετα να προσπαθούμε με τη λογική να σταματήσουμε ένα βασικό συναίσθημα όπως ο φόβος και όμως να μην τα καταφέρνουμε. Αν η συνείδηση σχετίζεται με το συναίσθημα, τότε μήπως μπορούμε να την αναζητήσουμε σε μια ευρύτερη ομάδα μη ανθρώπινων ζώων πέρα από όσα θεωρούνται ιδιαιτέρως έξυπνα; Μήπως η συνείδηση είναι πιο παλιά στον εξελικτικό χρόνο από την ικανότητα διαμόρφωσης εννοιών και την γλώσσα?

Πειράματα που αφορούν τα συναισθήματα των μη ανθρώπινων ζώων αποδεικνύουν ότι τα μη ανθρώπινα ζώα μπροστά σε μια απειλή εκκρίνουν ορμόνες που συσχετίζονται με το φόβο ή το άγχος στους ανθρώπους. Οι ερευνητές καταλήγουν στο ότι με αυτόν τον τρόπο το σώμα ετοιμάζεται για δράση, είτε αυτό σημαίνει πάλη είτε διαφυγή. Όμως ούτε αυτό αποδεικνύει ότι αισθάνονται φοβισμένα ή αγχωμένα, αυτό άλλωστε θα είχε πολύ σημαντικές συνέπειες στο πως τους φερόμαστε. Η κριτική στηρίζεται στο γεγονός ότι αυτές οι ορμόνες, αν και συσχετίζονται με κάποια ανθρώπινα τουλάχιστον συναισθήματα, δεν σημαίνει ότι τα προκαλούν ή προκαλούνται από αντίστοιχα συναισθήματα στα μη ανθρώπινα ζώα. Όμως το ίδιο το βίωμα του συναισθήματος είναι που ενισχύει ή αποτρέπει συμπεριφορές που αφορούν την επιβίωση, συμβάλει στην αξιολόγηση του κατά πόσο μια ενέργεια φέρνει πιο κοντά έναν επιθυμητό στόχο ή όχι, στον καθορισμό των προτεραιοτήτων. Η προσέγγιση της MarianDawkins δεν φοβάται να μιλήσει για το ρόλο των συναισθημάτων και δεν αγνοεί την ύπαρξή τους επειδή δεν μπορούν να μετρηθούν με ακρίβεια, όπως άλλωστε και τα συναισθήματα των μη ανθρώπινων ζώων. Αν αρνηθούμε να δεχτούμε χωρίς αποδείξεις ότι τα μη ανθρώπινα ζώα δεν αισθάνονται, επειδή απλώς δεν είναι άνθρωποι και επειδή δεν μπορούν να μας το πουν στη δική μας γλώσσα, τότε έχουμε στα χέρια μας έναν άλλο τρόπο να μελετήσουμε τη συνείδηση.

Tο ζήτημα της συνείδησης των μη ανθρώπινων ζώων παραμένει ένα επίμαχο ζήτημα, σε μεγάλο βαθμό ένα επιστημονικό ταμπού, ενώ για τον κοινό νου είναι κάτι που υπάρχει αυτονόητα. Το ότι υπάρχουν πολλές διαφορετικές πιθανές ερμηνείες και προσεγγίσεις ενός φυσικού φαινομένου όμως, δεν σημαίνει ότι αρνούμαστε την ύπαρξη του. Τον Μάρτιο του 2005 σε συνέδριο που διεξήχθη με πρωτοβουλία του Compassion in World Farming, οι Estiva Raus και David Olivier προτείνουν τη δημιουργία μιας Διακήρυξη της Συνείδησης όπου επιστήμονες και άλλοι στοχαστές θα συμφωνούν ότι: «Η συνείδηση είναι μια αντικειμενική πραγματικότητα του κόσμου. Αυτό παραμένει αληθές όποιες δυσκολίες και να συναντούν η σύγχρονη φυσική και οι φιλοσοφίες του νου στην ερμηνεία της. Όταν η αδυναμία της γνώσης μας πυροδοτεί μια στάση συστηματικού σκεπτικισμού σχετικά με την πνευματική ζωή των ζώων με τρόπους που θα μπορούσαν εξίσου εύκολα να δικαιολογήσουν παρόμοιο σκεπτικισμό σχετικά με την πνευματική ζωή των ανθρώπων, τότε αυτό που συμβαίνει δεν είναι επιστημονική σύνεση, αλλά αυθαίρετη προκατάληψη. Στην ειλικρινή αναζήτηση της γνώσης δεν χωρούν διπλά κριτήρια.»

Είναι παράξενο πως καθημερινά, επηρεασμένοι από την επιστημονική γλώσσα, συνηθίζουμε να μιλάμε για μηχανισμούς επιβίωσης και για νόμους της φύσης, αποδίδοντας σε αυτήν μέσα από το λόγο μας ένα ρόλο νέας, αν και στην πραγματικότητα της πιο παλιάς, θεότητας. Φαίνεται ότι είμαστε πιο διατεθειμένοι να πιστέψουμε οτιδήποτε εκτός του ότι κάθε έμβιο ον έχει συναίσθηση της ύπαρξής του την οποία αγωνίζεται να διατηρήσει. Αν δεχτούμε κάτι τέτοιο, αυτό θα σημαίνει ότι το κάθε ζώο που άμεσα ή έμμεσα σκοτώνουμε για τροφή, ένδυση, πειράματα, ή επειδή μπορούμε, αντιστέκεται απλά επειδή θέλει να ζήσει. Αυτή η παραδοχή προϋποθέτει και συνεπάγεται ριζικές αλλαγές στη δική μας ζωή.

Η επιστήμη αντανακλά και διαμορφώνει τη σπισιστική στάση της κοινωνίας και το ζήτημα της συνείδησης δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να αφεθεί αναπάντητο ως από τη φύση του άλυτο, ή ως αντιεπιστημονικό. Το ζήτημα των μη ανθρώπινων ζώων μαζί με την ηθική μας, και τις συνήθειές μας έρχεται να προκαλέσει και την επιστημονική σκέψη. Τόσο η μεθοδολογία όσο και οι απόπειρες ερμηνείας θα χρειαστεί να προσαρμοστούν στις ανάγκες της έρευνας της συνείδησης, ανθρώπινης η μη, και να την αναγνωρίσουν ως μία έστω άγνωστη μεταβλητή, και όχι απλά να την διαγράψουν από την εξίσωση. Η επιστήμη, μέσα στην αντικειμενικότητα της, θα πρέπει να σταματήσει να πολεμά όχι μόνο τον ανθρωπομορφισμό αλλά και τον ανθρωποκεντρική της καμπούρα.

Στο άρθρο τους οι Raus και Olivier συνεχίζουν: Είναι λάθος να ισχυριζόμαστε ότι πρόκειται για ένα θέμα όπου οι άνθρωποι αυθόρμητα εκφράζουν μεγάλη ποικιλία απόψεων. Η αλήθεια είναι ότι όλοι ξέρουμε ότι οι πάπιες, οι λαγοί, οι αγελάδες, έχουν συνείδηση. Αλλά οι άνθρωποι έχουν επινοήσει πολλά νοητικά τρικ για να αποδυναμώσουν αυτήν την αντίληψη. Αυτά τα τρικ επιτρέπουν την τρομαχτικής κλίμακας βαρβαρότητα απέναντι στα ζώα: μας προσφέρουν μια διέξοδο όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με τις ευθύνες μας ή με τη δική μας συνείδηση». Η στάση μας άλλωστε απέναντι στα μη ανθρώπινα ζώα είναι θέμα συνείδησης. Το πώς τους φερόμαστε εξαρτάται άμεσα από το αν συνειδητοποιούμε όλα αυτά που έχουμε δει, ακούσει, διαβάσει, υποψιαζόμαστε και γνωρίζουμε, ή αν τα στριμώχνουμε κάπου, σε κάποιο κουτάκι του νου, που δεν φτάνει η συνείδησή μας.


Νοέ 6 2010

ΕΠΙΔΕΙΞΗ ΠΟΥΛΙΩΝ, ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΘΡΑΣΥΔΕΙΛΙΑΣ

Οπλισμένοι με κοκτέιλ ηλιθιότητας και θρασυδειλίας, στήθηκαν τραμπούκοι ασφαλίτες και ένστολοι έξω από το χώρο του Διαγωνισμού και Έκθεσης Πτηνών «συντροφιάς» στο Παλιό Τελωνείο Χανίων.

 Μία ώρα πριν από την ώρα συγκέντρωσης  για διαμαρτυρία ενάντια στην καταπάτηση των δικαιωμάτων της ζωής στο βωμό του κέρδους, 3 ασφαλίτες και 4 ένστολοι εντόπισαν 3 15χρονους και έναν 25χρονο διαδηλωτή, οι οποίοι είχαν έρθει νωρίτερα απλώς περιμένοντας για να υπερασπιστούν με τη φωνή τους τα έγκλειστα πουλιά.

 Τους πλησίασαν και απαίτησαν να «δώσουν τα στοιχεία τους και γρήγορα». Όταν ρώτησαν γιατί, τους απάντησαν ότι ήθελαν «να δουν αν είναι φοροφυγάδες». Οι 15χρονοι. Που, όπως είπαν, έμαθαν τη λέξη «φοροδιαφυγή», μαζί με τη λέξη «διαφθορά», μαζί με τη λέξη «λιτότητα». Λίγο πιο πέρα, λιμενόμπατσοι στημένοι έξω από την είσοδο.

 Τον τραμπουκισμό  τους τον ξέρουμε. Τη θρασυδειλία τους επίσης. Πόσο τους ανησυχεί η άλλη γνώμη και κυρίως οποιαδήποτε αναφορά στην αλληλεγγύη; Πόσο άμεσα κινητοποιεί τον μηχανισμό τους, τόσο ηλίθιο ώστε  να πιστεύουν ότι θα ανοίγαμε τα κλουβιά και θα στέλναμε και κάλεσμα πριν;

 Το κείμενο μας μοιράστηκε, διαβάστηκε, και οι προθέσεις μας αναλύθηκαν σε περαστικούς και επισκέπτες της έκθεσης-σούπερ μάρκετ. Μακάρι να μπορούσαμε να κάνουμε κάτι για τα ίδια τα πουλιά που ήταν εκεί, και που αν δεν τους σταματήσουμε, και δεν τους ενοχλήσουμε, τους βασανιστές και όσους τους υποστηρίζουν, θα τα περιφέρουν σαν τσίρκο, σαν σκλαβοπάζαρο, παντού. Αυτά και τα μικρά τους.

 Οι βασανιστές κάθε ζώου είναι ανεπιθύμητοι και προσβάλουν την ύπαρξη μας ως φορείς της ζωής, των αισθήσεων, των συναισθημάτων. Εδώ και παντού, θα τους ενοχλούμε μέχρι να τους σταματήσουμε.

 

 Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΟΡΙΑ

ΕΙΜΑΣΤΕ ΟΛΟΙ ΖΩΑ

 

 

ΑΛΟΓΟΜΥΓΕΣ


Αυγ 11 2010

Τελευταίο γεύμα στη Κοτζιά

Το απόγευμα της Κυριακής ένας δολοφόνος αποφάσισε να ταΐσει τα περιστέρια της πλατείας Κοτζιά το τελευταίο τους γεύμα. Μισή ώρα μετά στην πλατεία κείτονταν 500 περίπου νεκρά ζώα.

Πέρα από τα συνεργεία καθαρισμού που πήγαν να καθαρίσουν τη σκηνή του εγκλήματος, κατέφτασε λένε και η αστυνομία με ανήκουστο και άκρως εντυπωσιακό ενδιαφέρον για τη θανάτωση των περιστεριών (άλλο αν δεν μπορεί καν να τα ξεχωρίσει από τις δεκαοχτούρες) η οποία και σύμφωνα με τα ΜΜΕ αναζητά το δράστη… Σε δήλωσή του ο αρμόδιος αντιδήμαρχος, αναφέρει τη μαρτυρία του οδηγού ταξί για έναν νεαρό μοτοσικλετιστή, που φορούσε κράνος (σε όλη τη διάρκεια του ταΐσματος!) χωρίς να κινήσει υποψίες.

Δεν είναι απίθανο ο δράστης να είναι όντως ένας από τους τόσους συναισθηματικά διεστραμμένους που τη βρίσκουν σκοτώνοντας ζώα, πάνω σε παραλήρημα υπερμαγκιάς. Από την άλλη, η πλατεία Κοτζιά δεν έχει σπίτια γύρω γύρω, αντίθετα έχει μαγαζιά που πληρώνουν ενοίκιο και παραπονιούνται, pet shop που βάζουν το κέρδος πάνω από τη ζωή, όπως και το κτήριο του Δημαρχείου του κεντρικού Δήμου της χώρας μας, το οποίο εδώ και χρόνια έχει τοποθετήσει και ειδικά καγκελάκια για να μην κάθονται εκεί τα πουλιά. Όμως τα ανεπίδεκτα μαθήσεως περιστέρια δεν έχουν μάθει να πηγαίνουν σε τουαλέτες αλλά τα κάνουν όπου να ναι, δημιουργώντας εχθρούς. Κάποιοι περιορίζονται στην αισθητική ρύπανση και κρεμούν cd και ότι άλλο βρουν για να τα διώξουν. Άλλοι προτιμούν πιο δραστικά μέτρα.

Άλλωστε ο Δήμος Αθηναίων έχει καταφέρει κατά καιρούς, με αποκορύφωμα το καλοκαίρι των Ολυμπιακών του 2004, να εξαφανίσει άστεγους, χρήστες και όλα τα αδέσποτα, στα περιστέρια και τις δεκαοχτούρες θα κολλήσει; Όλως τυχαίως, τον Ιούνιο της ίδιας χρονιάς είχε συλληφθεί και μια γυναίκα για την δηλητηρίαση 250 περίπου περιστεριών στο Σύνταγμα. Η ίδια δήλωνε αθώα.

Αν δηλητηριάζονταν 500 γεράκια, 200 γάτες, ή 100 σκυλιά η είδηση θα είχε φτάσει παντού, θα μιλούσανε για αποτρόπαιο έγκλημα, για αργό και βασανιστικό θάνατο, για δράστη «τέρας», για δείγμα του πολιτισμού μας και για έλλειψη παιδείας. Τα περιστέρια των πόλεων όμως δεν έχουν την αίγλη των αρπακτικών, ούτε τη φουντωτή γούνα των κατοικίδιων. Οπότε δεν τρέχει τίποτα.

Τα περιστέρια και οι δεκαοχτούρες έχουν θέση σε αυτό το χάλι που ονομάζεται πόλη, όσο και όλοι οι υπόλοιποι που την έχουν κάνει αφιλόξενη σαν τα μούτρα τους. Όποιος νομίζει ότι έχει παραπάνω δικαίωμα να είναι εδώ επειδή τον ψηφίσανε, επειδή πληρώνει φόρους, ή απλά επειδή είναι άνθρωπος, ας κατέβει από το θρόνο του, γιατί ο κόσμος δεν γυρίζει γύρω του, και θα πέσει.

ΑΛΟΓΟΜΥΓΕΣ