Μαΐ 28 2012

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΖΩΩΝ ΚΑΙ ΟΛΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ 8-6-12, Χανιά

Συζήτηση για τους κοινούς στόχους, μέσα και δράσεις στον αγώνα για την απελευθέρωση όλων των ζώων και της γης

Το κάλεσμα προκύπτει από την επιτακτική ανάγκη να αναδείξουμε τη σύνδεση και αλληλεξάρτηση της απελευθέρωσης των ζώων με αυτήν της κοινωνίας και της γης στο πλαίσιο της ολικής απελευθέρωσης (όλων των ζώων, συμπεριλαμβανομένου του ανθρώπου, και της γης), και, κυρίως, να συζητηθούν οι κοινοί στόχοι, μέσα και δράσεις στον αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση, την πολιτική και πολιτιστική κυριαρχία.

Ζούμε σε μια κοινωνία όπου καταπιεστικές δυνάμεις σε μεγάλο βαθμό ορίζουν τη ζωή όλων των έμβιων όντων. Η εξουσιαστική μηχανή τροφοδοτείται από την οικονομική καταπίεση, την κυριαρχία της πολιτικής εξουσίας, της πατριαρχίας και της ετεροσεξουαλικότητας, της μιας φυλής στις άλλες, της «παραγωγικής» ηλικίας στα παιδιά και στους ηλικιωμένους, των «λειτουργικών» πάνω στα άτομα «με ειδικές ανάγκες», του τεχνητού ψυχολογικού μέσου όρου σε όσους αποκλίνουν από αυτόν.

Μέρος της ίδιας μηχανής αποτελεί η κυριαρχία του ανθρώπου και η εκμετάλλευση των άλλων ζώων (σπισιμός) και της φύσης. Ο περιορισμός της ελευθερίας, ο βασανισμός και η δολοφονία επιβάλλονται από τις ανάγκες της παραγωγής του συγκεκριμένου συστήματος ενώ η χρηματοεξαρτώμενη επιστήμη, θρησκείες, διαστρεβλωμένες φυσιοκρατικές αντιλήψεις, και τα καταναλωτικά πρότυπα προβάλλονται ως επεκτατική πρακτική για τη διαιώνιση της κυριαρχίας.

Εδώ και δεκαετίες οι οραματιστές ενός κόσμου απελευθερωμένου από την εκμετάλλευση ζώων, μέσα από το λόγο και τη δράση τους αναδεικνύουν τους μηχανισμούς καταπίεσης και αποκαλύπτουν την καθημερινή βαρβαρότητα καταδεικνύοντας το εύρος της και τη σκόπιμη και συστηματική αποσιώπησή της. Προχωρούν σε ατομική αλλαγή, συλλογικά εγχειρήματα, δράσεις ελευθέρωσης, σαμποτάζ, και σε οικονομικά πλήγματα των βιομηχανιών θανάτου. Κάποιοι και κάποιες για αυτές τους τις δράσεις και πεποιθήσεις διώκονται από τον τρομονόμο και φυλακίζονται στα κελιά του συστήματος.

Ταυτόχρονα δέχονται κριτικές που αφορούν μια υποτιθέμενη υπερευαισθησία και εργαλειοποίηση του συναισθήματος που φτάνει στο σημείο να αποκαλείται και εκβιαστική, απαξιώνοντας ταυτόχρονα την πολιτική διάσταση του ζητήματος. Από τη μια δεν είμαστε, ούτε θέλουμε να γίνουμε μηχανές, δεν ταυτίζουμε τη δύναμη με την αναισθησία. Από την άλλη αυτό που μας παρακινεί δεν είναι η «λύπη μας για τα καημένα τα ζωάκια» αλλά η αντίληψη ότι δεν μπορεί πραγματικά να υπάρξει ένας κόσμος ισότητας και αυτοδιάθεσης όσο οι ίδιοι αναπαράγουμε εξουσιαστικές και εκμεταλλευτικές σχέσεις.

Οι κριτικές προχωρούν σε πρακτικά θέματα και προτεραιότητες του τύπου «που να ασχολούμαστε τώρα» θέτοντας δογματικά την προτεραιότητα στον άνθρωπο, χωρίς να αναγνωρίζεται η σύνδεση με όλα τα καταπιεσμένα όντα, και συχνά με άρνηση της ανθρωποκεντρικής αντίληψης και πρακτικής της κοινωνίας. Άλλες κριτικές αφορούν έναν υποτιθέμενο μονοθεματισμό που θέλει τους βίγκαν να περιορίζονται στην αποφυγή της κατανάλωσης μη ανθρώπινων ζώων και μόνο. Εδώ πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι ο καπιταλισμός έχει πολλά πλοκάμια, καταπίνει και ρίχνει σε λήθαργο μετριοπάθειας αγώνες, προωθώντας προς όφελος του ένα lifestyle, όπως αυτό του στείρου διατροφικού βιγκανισμού. Προφανώς η μη κατανάλωση ζωικών προϊόντων από τον άνθρωπο δε θα σταματήσει από μόνη της την εκμετάλλευση των άλλων ζώων, αν δεν πολεμηθεί η κυριαρχία στη ρίζα της. Ούτε η αντικατάσταση της καλλιέργειας ζωοτροφών με υλικά «χορτοφαγικού μενού» θα εξαλείψει την πείνα, όσο η γη αποτελεί ιδιοκτησία και όσο η κατανομή της τροφής συνεχίζει να αποτελεί μέσο καταπίεσης στα χέρια μιας ελίτ. Από την άλλη, είναι εξίσου ελλιπής ένας αγώνας για την κοινωνική απελευθέρωση όσο επιδιώκει και επιτρέπει στην κοινωνική μηχανή να αναπαράγει και να διατηρεί οποιοδήποτε μορφή κελιού.

Κάθε μονοθεματισμός και περιχαράκωση σκέψης και αγώνα είναι προβληματικός ως προς την αντίληψη των μηχανισμών καταπίεσης, και στέκεται εμπόδιο στον αγώνα απέναντι τους. Απέναντι σε ένα πολυσύνθετο εξουσιαστικό πλέγμα χρειάζεται αντίστοιχη θεώρηση και αντίστοιχη πρακτική. Δεν θέλουμε όρια στη σκέψη μας ούτε από πάνω αλλά ούτε κι από κάτω. Αυτό που θέλουμε είναι ακριβώς να σπάσουμε τα επιβεβλημένα όρια με στόχο την ισότητα και την ελευθερία όλων.

Η κοινωνική αναδόμηση προϋποθέτει όχι μόνο την αμφισβήτηση και την αλλαγή των σχέσεων στην ανθρώπινη κοινωνία αλλά και στη σχέση μας με όλα τα ζώα και τη γη. Στόχος όπως και μέσο είναι η διαρκής κριτική θεώρηση χωρίς ταμπέλες και προσκόλληση σε παλιές συνταγές και χαραγμένους δρόμους. Προϋποθέτει ριζοσπαστισμό, όχι με την έννοια του ιδεολογικού φανατισμού, αλλά ως προς τον ίδιο τον τρόπο προσέγγισης των προβλημάτων μέσα από τη σύνθεση της διαφορετικότητας. Προϋποθέτει το γκρέμισμα όλων των δομών της εξουσίας, αν θέλουμε πραγματικά να δώσουμε ζωτικό χώρο στις νέες πραγματικότητες χωρίς ιεραρχία, κυριαρχία, εκμετάλλευση και διακρίσεις, που θα προκύψουν ταυτόχρονα από την ατομική απελευθέρωση και αλλαγή στον τρόπο που σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε, πράττουμε, επικοινωνούμε και σχετιζόμαστε εμείς με όλα τα έμβια όντα.

Συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε

Μέχρι να είμαστε όλοι/ες ελεύθεροι/ες

ΑΛΟΓΟΜΥΓΕΣ




Δεκ 20 2011

ΤΑ ΜΥΑΛΑ ΜΑΣ ΣΤΑ ΚΑΓΚΕΛΑ στις γυάλες και σε κάθε είδους φυλακή

Παραμονές 2012, κέντρο Χανίων. Ένας πραγματικός παράδεισος αιχμαλωσίας ζώων, των εκμεταλλευτών τους και όσων τους ενισχύουν ή τους ανέχονται γιατί «κοιτάνε ψηλά» και δεν βλέπουν μπροστά τους.

Στάδιο Χανίων: Για ακόμα μια φορά ο Δήμος Χανίων πετυχαίνει το χριστουγεννιάτικο θαύμα του αφήνοντας μας άναυδους με ένα αποκορύφωμα εμπορικού ανθρωποκεντρισμού, με την κακογουστιά και την αναισθησία του, και με την αντίληψή του περί εορταστικού πνεύματος. Σε μια προσπάθεια προσομοίωσης της Λαπωνίας ή κάποιας άλλης βορειοευρωπαικής χώρας, εγκαθιστά στο δημοτικό γήπεδο Χανίων  παγοδρόμιο και περίπτερα μικροπωλητών, παιχνιδιών και λουκουματζίδικων που θα «γλυκάνουν» όλο το ζόρι που έχουμε τραβήξει και βέβαια τις τσέπες του με το αντίστοιχο ενοίκιο. Κι εκεί εκτίθενται δύο σκυριανά άλογα, ατραξιόν στο μίζερο πανηγυράκι του. Μπορούν έτσι μεγάλοι και κυρίως μικροί να μάθουν πως αν έχεις λεφτά μπορείς να κερδίσεις την επαφή με κάποιον για λίγη ώρα. Και αυτός ο κάποιος βέβαια να δουλεύει 14ωρο, τσάμπα και παρά τη θέλησή του.

Δημοτικός Κήπος Χανίων: Το καμάρι του δήμου, η φυλακή στο κέντρο της πόλης. Ισόβια αιχμάλωτα αγρίμια σε ένα στείρο, ξένο περιβάλλον, που κατά τα άλλα «θα φύγουν το συντομότερο δυνατό από εκεί». Παγώνια, πάπιες κα χήνες πίσω από σύρματα και κλουβιά για τη διασκέδαση του καθημερινού περαστικού και επισκέπτη, που θα τα προσπεράσει αδιάφορα συνεχίζοντας τη βόλτα για τον καφέ του υπό το βλέμμα των καμερών ασφαλείας. Και τελοσπάντων πώς κατέληξαν οι «ειδικοί» του δήμου στο ότι είναι «μη απελευθερώσιμα» και «δεν θα επιβιώσουν ελεύθερα;». Εξαντλώντας τις δυνατότητες επανένταξης τους στο φυσικό τους περιβάλλον; Ρωτώντας τα μήπως προτιμούν να ζήσουν, ίσως λιγότερα χρόνια, αλλά ελεύθερα;

Pet shop. Κι άλλα ζώα σε κλουβιά, αυτή τη φορά προς πώληση, και αν δεν πουληθούν, ποιος ξέρει… Σκύλοι, γάτες, κουνέλια, πουλιά πάνω στο πεζοδρόμιο. Από τις φυλακές των εκτροφείων, γέννημα κάποιων έγκλειστων θηλυκών μηχανών παραγωγής ζώων «συντροφιάς». Και αυτή αγοράζεται φαίνεται. Άμεση εκμετάλλευση των ζώων – εμπορευμάτων και εξωφρενικές αντιφάσεις από ανθρώπους που αγοράζουν τροφές και αξεσουάρ για ζώα ενισχύοντας ακριβώς εκείνους που τα έχουν κλεισμένα σε κλουβιά. Ακόμα χειρότερα, κάποιοι τα χαζεύουν χαμογελώντας, δικαιολογώντας το ρόλο τους στις βιτρίνες. Μία από τις πιο επικερδείς επιχειρήσεις όπως όλα τα σκλαβοπάζαρα, με μεγάλο ποσοστό θνησιμότητας και υποβοηθούμενο από μια παράδοξη «αγάπη για τα ζώα».

Ψαροπεντικουράδικα.  Ο παραλογισμός της μόδας συναντά την εκμετάλλευση ψαριών, την ψευδοιατρική και τελικά τη μετάδοση ασθενειών. Οι γυάλες με τα μικρά μαύρα ψάρια κάνουν όμως τις βιτρίνες ξεχωριστές.  Πώς πείθεται κανείς να βάλει τα πόδια του στη γυάλα; Μάλλον φταίει που είναι «εξωτικά» και «ειδικά», όχι σαρδέλες ή πιράνχας, προς το παρόν, εκτός κι αν κάποιος κάνει κανένα αστείο…

Όση ώρα δεν κάνουν άσκοπους κύκλους μέσα στη γυάλινη φυλακή τους, μπουκώνονται με νεκρά κύτταρα, μικρόβια και μύκητες, και όλες τις επικίνδυνες ουσίες που κουβαλάνε τα «περιποιημένα» (με χημικά)  πόδια. Περνώντας από ένα ψαροπεντικιουράδικο, ρωτήστε πόσα από αυτά  σκοτώθηκαν μέσα στο τελευταίο μήνα, και σε ποιον ανήκαν τα πετσάκια που έγιναν το τελευταίο τους γεύμα…

ΚΑΝΕΝΑ ΖΩΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΕΚΘΕΜΑ-ΕΜΠΟΡΕΥΜΑ.    ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ

ΚΑΜΙΑ ΑΝΟΧΗ ΣΤΟΥΣ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΖΩΩΝ

Η ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΟ ΑΞΕΣΟΥΑΡ                          

ΑΛΟΓΟΜΥΓΕΣ


Νοέ 1 2010

Διαγωνισμός και έκθεση ανθρώπινης υπεροψίας στο παλιό τελωνείο Χανίων

Στις 5-7 του Νοέμβρη εκτροφείς αποφάσισαν να συγκεντρωθούν στο Παλιό Τελωνείο των Χανίων για να εκθέσουν τα πουλιά τους και να διαγωνιστούν για την ανάδειξη του «καλύτερου» με βάση το σχήμα, το μέγεθος, το χρώμα, το σχέδιο και ότι άλλη τεχνική αυθαιρεσία τους έρθει στο κεφάλι. Στο πλευρό του «χρυσοί» χορηγοί, χορηγοί έκθεσης, χορηγοί pet shop, και χορηγοί επικοινωνίας τοπικά Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης που κατά τα άλλα εκφράζουν ευαισθησίες σε σχέση με τα ζώα. Όποτε τους έρθει και για όποια ζώα τους έρθει.

Ενώ τα άγρια πουλιά διανύουν ακόμα την περίοδο που ο κάθε ασυνείδητος κυνηγός πάει με την ευλογία της πολιτείας και τα κατεβάζει στα καλά καθούμενα, το άλλο βάρβαρο χόμπυ του εγκλεισμού, της έκθεσης και του διαγωνισμού, προωθεί ακόμα περισσότερο το βασανισμό των ζώων που τόσο έχουμε θαυμάσει για την ικανότητα τους να πετάνε, και τόσο πολύ έχουμε εξευτελιστεί ως είδος με την εξουσιαστική συμπεριφορά μας, κλείνοντας τα σε κλουβιά. «Δεν μπορώ να πετάξω; Δεν θα πετάξει κανείς».

Οι διοργανωτές, ο Παγκρήτιος Όμιλος Καναρινόφιλων και η Ελληνική Ορνιθολογική Ομοσπονδία, αυτοαποκαλούμενοι «φίλοι» των πουλιών, λένε ότι αφού γεννήθηκαν σε αιχμαλωσία δεν μπορούν να ζήσουν ελεύθερα. Δεν εξηγούν όμως γιατί αυτό συνεπάγεται ότι δεν θέλουν να πετάξουν. Γιατί σημαίνει ότι πρέπει να συνεχίζουν να τα εκτρέφουν ώστε να κρατούν αιχμάλωτους τους απογόνους τους. Ή από πού κι ως πού τους επιτρέπουν και τους ενθαρρύνουν θεατές, κριτές και χορηγοί να τα εκθέτουν σαν αντικείμενα. Σαν να είναι έργα τέχνης και αυτοί οι καλλιτέχνες – δημιουργοί τους. Δημιουργός τους είναι η φύση. Αυτοί το μόνο που έκαναν είναι να αποξενώσουν γενιές και γενιές από το περιβάλλον τους, μαδώντας την ελευθερία τους και τις φυσικές τους συμπεριφορές.

14ος Παγκρήτιος Διαγωνισμός Πτηνών Συντροφιάς. Μαζική έκθεση της ζωής απομονωνόμενης για πάντα σε κλουβί. Διαγωνισμός για την «καθαρότητα» των χαρακτηριστικών του είδους. Προώθηση της ιδιοκτησίας και αντικειμενοποιήσης της ζωής. Επίθεση στη συντροφικότητα και στην αλληλεγγύη των ειδών.

ΛΕΥΤΕΡΙΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΑ ΚΛΟΥΒΙΑ

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΣΤΟ ΠΑΛΙΟ ΤΕΛΩΝΕΙΟ

ΣΑΒΒΑΤΟ 6 ΝΟΕΜΒΡΗ 12μ.μ

ΑΛΟΓΟΜΥΓΕΣ