Μαΐ 28 2012

ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ ΖΩΩΝ ΚΑΙ ΟΛΙΚΗ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗ 8-6-12, Χανιά

Συζήτηση για τους κοινούς στόχους, μέσα και δράσεις στον αγώνα για την απελευθέρωση όλων των ζώων και της γης

Το κάλεσμα προκύπτει από την επιτακτική ανάγκη να αναδείξουμε τη σύνδεση και αλληλεξάρτηση της απελευθέρωσης των ζώων με αυτήν της κοινωνίας και της γης στο πλαίσιο της ολικής απελευθέρωσης (όλων των ζώων, συμπεριλαμβανομένου του ανθρώπου, και της γης), και, κυρίως, να συζητηθούν οι κοινοί στόχοι, μέσα και δράσεις στον αγώνα ενάντια στην εκμετάλλευση, την πολιτική και πολιτιστική κυριαρχία.

Ζούμε σε μια κοινωνία όπου καταπιεστικές δυνάμεις σε μεγάλο βαθμό ορίζουν τη ζωή όλων των έμβιων όντων. Η εξουσιαστική μηχανή τροφοδοτείται από την οικονομική καταπίεση, την κυριαρχία της πολιτικής εξουσίας, της πατριαρχίας και της ετεροσεξουαλικότητας, της μιας φυλής στις άλλες, της «παραγωγικής» ηλικίας στα παιδιά και στους ηλικιωμένους, των «λειτουργικών» πάνω στα άτομα «με ειδικές ανάγκες», του τεχνητού ψυχολογικού μέσου όρου σε όσους αποκλίνουν από αυτόν.

Μέρος της ίδιας μηχανής αποτελεί η κυριαρχία του ανθρώπου και η εκμετάλλευση των άλλων ζώων (σπισιμός) και της φύσης. Ο περιορισμός της ελευθερίας, ο βασανισμός και η δολοφονία επιβάλλονται από τις ανάγκες της παραγωγής του συγκεκριμένου συστήματος ενώ η χρηματοεξαρτώμενη επιστήμη, θρησκείες, διαστρεβλωμένες φυσιοκρατικές αντιλήψεις, και τα καταναλωτικά πρότυπα προβάλλονται ως επεκτατική πρακτική για τη διαιώνιση της κυριαρχίας.

Εδώ και δεκαετίες οι οραματιστές ενός κόσμου απελευθερωμένου από την εκμετάλλευση ζώων, μέσα από το λόγο και τη δράση τους αναδεικνύουν τους μηχανισμούς καταπίεσης και αποκαλύπτουν την καθημερινή βαρβαρότητα καταδεικνύοντας το εύρος της και τη σκόπιμη και συστηματική αποσιώπησή της. Προχωρούν σε ατομική αλλαγή, συλλογικά εγχειρήματα, δράσεις ελευθέρωσης, σαμποτάζ, και σε οικονομικά πλήγματα των βιομηχανιών θανάτου. Κάποιοι και κάποιες για αυτές τους τις δράσεις και πεποιθήσεις διώκονται από τον τρομονόμο και φυλακίζονται στα κελιά του συστήματος.

Ταυτόχρονα δέχονται κριτικές που αφορούν μια υποτιθέμενη υπερευαισθησία και εργαλειοποίηση του συναισθήματος που φτάνει στο σημείο να αποκαλείται και εκβιαστική, απαξιώνοντας ταυτόχρονα την πολιτική διάσταση του ζητήματος. Από τη μια δεν είμαστε, ούτε θέλουμε να γίνουμε μηχανές, δεν ταυτίζουμε τη δύναμη με την αναισθησία. Από την άλλη αυτό που μας παρακινεί δεν είναι η «λύπη μας για τα καημένα τα ζωάκια» αλλά η αντίληψη ότι δεν μπορεί πραγματικά να υπάρξει ένας κόσμος ισότητας και αυτοδιάθεσης όσο οι ίδιοι αναπαράγουμε εξουσιαστικές και εκμεταλλευτικές σχέσεις.

Οι κριτικές προχωρούν σε πρακτικά θέματα και προτεραιότητες του τύπου «που να ασχολούμαστε τώρα» θέτοντας δογματικά την προτεραιότητα στον άνθρωπο, χωρίς να αναγνωρίζεται η σύνδεση με όλα τα καταπιεσμένα όντα, και συχνά με άρνηση της ανθρωποκεντρικής αντίληψης και πρακτικής της κοινωνίας. Άλλες κριτικές αφορούν έναν υποτιθέμενο μονοθεματισμό που θέλει τους βίγκαν να περιορίζονται στην αποφυγή της κατανάλωσης μη ανθρώπινων ζώων και μόνο. Εδώ πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι ο καπιταλισμός έχει πολλά πλοκάμια, καταπίνει και ρίχνει σε λήθαργο μετριοπάθειας αγώνες, προωθώντας προς όφελος του ένα lifestyle, όπως αυτό του στείρου διατροφικού βιγκανισμού. Προφανώς η μη κατανάλωση ζωικών προϊόντων από τον άνθρωπο δε θα σταματήσει από μόνη της την εκμετάλλευση των άλλων ζώων, αν δεν πολεμηθεί η κυριαρχία στη ρίζα της. Ούτε η αντικατάσταση της καλλιέργειας ζωοτροφών με υλικά «χορτοφαγικού μενού» θα εξαλείψει την πείνα, όσο η γη αποτελεί ιδιοκτησία και όσο η κατανομή της τροφής συνεχίζει να αποτελεί μέσο καταπίεσης στα χέρια μιας ελίτ. Από την άλλη, είναι εξίσου ελλιπής ένας αγώνας για την κοινωνική απελευθέρωση όσο επιδιώκει και επιτρέπει στην κοινωνική μηχανή να αναπαράγει και να διατηρεί οποιοδήποτε μορφή κελιού.

Κάθε μονοθεματισμός και περιχαράκωση σκέψης και αγώνα είναι προβληματικός ως προς την αντίληψη των μηχανισμών καταπίεσης, και στέκεται εμπόδιο στον αγώνα απέναντι τους. Απέναντι σε ένα πολυσύνθετο εξουσιαστικό πλέγμα χρειάζεται αντίστοιχη θεώρηση και αντίστοιχη πρακτική. Δεν θέλουμε όρια στη σκέψη μας ούτε από πάνω αλλά ούτε κι από κάτω. Αυτό που θέλουμε είναι ακριβώς να σπάσουμε τα επιβεβλημένα όρια με στόχο την ισότητα και την ελευθερία όλων.

Η κοινωνική αναδόμηση προϋποθέτει όχι μόνο την αμφισβήτηση και την αλλαγή των σχέσεων στην ανθρώπινη κοινωνία αλλά και στη σχέση μας με όλα τα ζώα και τη γη. Στόχος όπως και μέσο είναι η διαρκής κριτική θεώρηση χωρίς ταμπέλες και προσκόλληση σε παλιές συνταγές και χαραγμένους δρόμους. Προϋποθέτει ριζοσπαστισμό, όχι με την έννοια του ιδεολογικού φανατισμού, αλλά ως προς τον ίδιο τον τρόπο προσέγγισης των προβλημάτων μέσα από τη σύνθεση της διαφορετικότητας. Προϋποθέτει το γκρέμισμα όλων των δομών της εξουσίας, αν θέλουμε πραγματικά να δώσουμε ζωτικό χώρο στις νέες πραγματικότητες χωρίς ιεραρχία, κυριαρχία, εκμετάλλευση και διακρίσεις, που θα προκύψουν ταυτόχρονα από την ατομική απελευθέρωση και αλλαγή στον τρόπο που σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε, πράττουμε, επικοινωνούμε και σχετιζόμαστε εμείς με όλα τα έμβια όντα.

Συνεχίζουμε να αγωνιζόμαστε

Μέχρι να είμαστε όλοι/ες ελεύθεροι/ες

ΑΛΟΓΟΜΥΓΕΣ




Φεβ 1 2011

Προβολή 2 ντοκιμαντέρ στη μνήμη της Jill Phipps

JILLS FILM (39’)

 

Την 1η Φεβρουαρίου 1995, στα 31 της χρόνια, η Jill Phipps έχασε τη ζωή της κάτω από τις ρόδες ενός φορτηγού, που μετέφερε ζωντανά νεαρά μοσχάρια προς τη σφαγή τους, στην προσπάθεια της να το σταματήσει. Αυτή η ταινία – βιογραφία δημιουργήθηκε από τους συντρόφους της και είναι αφιερωμένη στη μνήμη της.

 

Οι ακτιβιστές για τα Δικαιώματα των Ζώων κατηγορούνται από κράτη, αρχές και ΜΜΕ για τρομοκρατία. Στην πραγματικότητα,  όπως λέει και η μητέρα της Jill, Nancy, δεν έχουν πειράξει ποτέ ούτε μια τρίχα από ανθρώπινο ή μη ζώο, ενώ οι ίδιοι εδώ και χρόνια χάνουν τους δικούς τους κατά τη διάρκεια διαδηλώσεων ή μέσα στη φυλακή. Δεν πρόκειται για ατυχήματα, πρόκειται για κρατικές δολοφονίες, για θύματα του μονόπλευρου πολέμου που έχει κηρύξει ο άνθρωπος στα υπόλοιπα ζώα και σε όσους στέκονται στο πλευρό τους. Η αλληλεγγύη πάντα ενοχλεί και φοβίζει, για αυτό και τιμωρείται παραδειγματικά.

 

Σύμφωνα με μάρτυρες, η αστυνομία έδωσε σήμα στον οδηγό του φορτηγoύ να προχωρήσει παρά την παρουσία των διαδηλωτών. Η δολοφονία της Jill, είναι ακόμα μία περίπτωση όπου η κοινωνία επιτρέπει να μπαίνει το κέρδος πάνω από τη ζωή, ανθρώπινη η μη. Η ίδια κοινωνία που μας διδάσκει ότι η ζωή κάποιων αξίζει περισσότερο, ότι ο άνθρωπος είναι ανώτερος των άλλων ζώων ή ότι δεν είναι καν ζώο, και θέτει σα στόχο την απεριόριστη αύξηση της κυριαρχίας του επάνω στη φύση.

 

ΌΛΟΙ ΜΟΥ ΟΙ ΉΡΩΕΣ ΦΟΡΆΝΕ ΑΚΌΜΑ ΜΆΣΚΕΣ (15’)

 

Παρουσίαση του Animal Liberation Front και του αγώνα του κατά του εργαστηρίου πειραμάτων – βασανιστηρίων της Huntingdon Life Sciences ως παράδειγμα της αναγκαιότητας της άμεσης δράσης.

 

«Οι παραδοσιακές μορφές διαμαρτυρίας, συλλογές υπογραφών, επιστολές διαμαρτυρίας κτλ μπορεί να είναι αποτελεσματικές μακροπρόθεσμα, αλλά τα ζώα που βασανίζονται σήμερα, τα ζώα που πρόκειται να πεθάνουν αύριο,  απλά δεν έχουν το χρόνο να περιμένουν. Για αυτό το λόγο το ALF πραγματοποιεί αυτές τις επιδρομές, κι αν ήμουν εγώ αυτός που βρίσκεται μέσα σε κλουβί, αν ήμουν αυτός που βασανίζεται, ξέρω τι θα ήθελα να κάνουν οι άνθρωποι που νοιάζονται για μένα, και δεν θα ήταν να γράφουν επιστολές διαμαρτυρίας και να υπογράφουν, αλλά θα ήθελα να κάνουν ότι μπορούν για να σώσουν τη ζωή μου εδώ και τώρα» (απόσπασμα από το ντοκιμαντέρ).  

 

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΣΤΕΚΙ – ΣΤΕΚΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΩΝ

Τρίτη 1 Φεβρουαρίου, 9:30


Οκτ 15 2010

The Cove

 

The Cove (2009, του Louie Psichoyos):

Ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα απέναντι σε θαλάσσια θηλαστικά διαδραματίζεται συστηματικά στην Ιαπωνία με την ανοχή των κυβερνήσεων και των αρμόδιων φορέων.

Στον απομακρυσμένο όρμο Τaiji, οι ψαράδες εγκλωβίζουν χιλιάδες δελφίνια ετησίως, τα σφαγιάζουν, και έπειτα πουλάνε το φορτωμένο με υδράργυρο κρέας τους ή τα αιχμαλωτίζουν για να τα πουλήσουν σε δελφινάρια.

Βιντεοσκοπώντας με κρυφές κάμερες, η ομάδα του The Cove έφερε στο φως, μετά από χρόνια δουλειάς, όσα η ιαπωνική κυβέρνηση προσπαθεί να κρύψει με συνεχή ψεύδη και απαγορεύοντας την πρόσβαση, φωτογράφηση και καταγραφή στον όρμο-σφαγείο.

Στην ομάδα του Τhe Cove συνεργάζονται, μεταξύ άλλων, ο φωτογράφος Louie Psichoyos και ο Rick Ο’Barry, εκπαιδευτής των δελφινιών που έπαιζαν τον Φλίπερ στην ομώνυμη σειρά. Γνωρίζοντας από κοντά τα δελφίνια και ζώντας την παραβίαση των δικαιωμάτων τους μέσω της εμπορικής εκμετάλλευσης τους, ο Rick O’Barry παραιτήθηκε και αφοσιώθηκε στην απελευθέρωση τους και στην αποκάλυψη των βασανιστηρίων που κρύβονται πίσω από το «χαμογελαστό» τους πρόσωπο, και των συμφερόντων που οδηγούν εκεί.

H προβολή του στις αίθουσες προκάλεσε την οργή των ψαράδων του Τaiji και άλλων ομάδων, οι οποίες καταγγέλλουν την «υποκρισία» της Δύσης, που συγκινείται από το κυνήγι των δελφινιών, όμως σκοτώνει βοοειδή και χοίρους στα σφαγεία της.

Αναπόφευκτα ο σάλος που δημιούργησε το ντοκιμαντέρ έρχεται να αμφισβητήσει το σύστημα αντιλήψεων μας για τα άλλα είδη. Γιατί μας είναι ιδιαίτερα η σφαγή των δελφινιών τόσο αποκρουστική; Είναι τελικά η αντιμετώπιση του κάθε είδους αποτέλεσμα του πως μας έχουν μεγαλώσει; Αν είναι απλώς μια συνήθεια δεν είναι απαραίτητο να επανεξεταστεί αυτή τουλάχιστον ως βάρβαρη και καταστροφική;

Ταυτόχρονα το The Cove δεν μπορεί παρά να μας προβληματίσει και για τη στάση μας απέναντι σε εκείνους που κρατούν φυλακισμένα δελφίνια και άλλα θαλάσσια θηλαστικά, όπως και άλλα μη ανθρώπινα ζώα, στις εγκαταστάσεις-φυλακές του Αττικού Πάρκου. Γιατί ονομάζεται η αιχμαλωσία, ο βασανισμός και η εμπορική εκμετάλλευση οποιουδήποτε ζώου «ευαισθητοποίηση του κοινού;»

ΑΛΟΓΟΜΥΓΕΣ